Moja słodka kuchnia

Zapraszam

2011-03-23T09:37:00.000+01:00

Zapraszam na nowego bloga.

Ot tak, po prostu.

Kulinarni blogerzy dla Kubusia

2010-10-26T21:02:00.000+02:00

Byłam w domu. W Polsce. Przez cały tydzień. Było cudownie, a fakt, że niemalże zupełnie odcięto mnie od internetu, tylko pogłębił wrażenia. Czas minął błyskawicznie, w niedzielę wróciliśmy na stare śmieci. Nie na długo jednak - już dziś dostaliśmy klucze do nowego mieszkania. Póki co wynajmowanego, ale jestem w siódmym niebie. Moje cztery kąty... Właściwie to sporo więcej - i bardzo, bardzo mnie to cieszy. W końcu będę mogła do woli szaleć w kuchni, sprzątać, kiedy najdzie mnie ochota i wstawać kwadrans później, bo nikt nie będzie mi zajmował łazienki. I to nic, że nie mamy łóżka, krzeseł ani szafy. Grunt, że kuchnia nadaje się do użytku, a my jesteśmy pełni energii.

To są właśnie przyczyny mojego nieblogowania. I z przykrością muszę powiedzieć, że w najbliższym czasie nic się nie poprawi. Wręcz przeciwnie - będzie gorzej! Blog będzie leżał odłogiem, ponieważ nie zakładamy internetu. Oczywiście - tylko przez jakiś czas. Ale jeszcze nie wiadomo, jak długi. W końcu jest tyle do zrobienia... Mam nadzieję, że mimo wszystko nie zapomnicie o moim wirtualnym kawałku podłogi, i jak już wrócę, nadal będzie tu zaglądać.

Dlatego teraz o rzeczy bardzo ważnej - akcji Kulinarni blogerzy dla Kubusia, o której dowiedziałam się od Kabaimagi. Jako że nie mam mnie na stałe w Polsce, a chciałam pomóc, postanowiłam wystawić na Allegro miód z mniszka lekarskiego. Jeśli ktoś ma ochotę - zapraszam tutaj. A na tej stronie możecie zobaczyć, co inni blogerzy ofiarowali na aukcje. Mam nadzieję, że uda nam się pomóc - chociaż troszkę. Bo przecież z drobnych gestów i krótkich chwil składa się całe życie.

Sernik z mascarpone, białą czekoladą i malinami

2010-10-14T10:34:00.000+02:00

Choroby są straszne. Nie potrafię się z nimi mierzyć. Och, nie mówię o katarze czy nawet najgorszym przeziębieniu. Mam na myśli te choroby, które do dziś, mimo stale rozwijającej się nauki, dla niektórych są synonimem wyroku śmierci. Dlaczego? Bo profilaktyka w naszym kraju to słowo cały czas rzadko używane, a jej zastosowanie w praktyce jest niemalże znikome. Nie dbamy o siebie - a czy mamy coś cenniejszego? Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym lepiej. Nie będzie tak uciążliwe, a i o pozytywny wynik wtedy łatwiej. Nikt nie lubi szpitali. Ich przygnębiającej atmosfery, specyficznego zapachu, niepojętej ilości cierpienia. Badanie to raptem chwila w porównaniu z tym, ile czasu w szpitalach muszą spędzać ludzie chorzy. Zadbajmy o siebie - żeby nie było za późno.

Różowa akcja wyzwoliła we mnie wiele tego typu myśli. Jestem jedną z tych osób, która nie wierzy, że jej może się to przytrafić. Chociaż staram się myśleć logicznie, takie sprawy odpycham jak najdalej. Życie jest zbyt krótkie, żeby się ciągle zamartwiać. Chodzę do pracy, staram się jak najwięcej czasu spędzać z D. i Tiną, dzwonię do Mamy i wysyłam maile do Taty, staram się dużo czytać, gotuję, chodzę na spacery... I bardzo, bardzo nie chcę myśleć o tych wszystkich okropnych rzeczach, na które jestem statystycznie narażona - chorobach, wypadkach... Bo przecież to i tak nic nie zmieni. Jeśli coś się ma wydarzyć, to się stanie - prędzej czy później. Tak sądzę. Po prostu.

Wpis nieco przygnębiający, ale niestety - nie zawsze jest różowo. Na osłodę - serniczek. Różowy właśnie. Bardzo delikatny za sprawą mascarpone - bałam się tylko na nim upiec ciasto, więc wymieszałam z twarogiem. Bardzo mi ta kombinacja zasmakowała. Do środka kwaskowate maliny, a na wierzch - polewa śmietanowa w kolorze różowym. Pyszności!

Przepis został ściągnięty z internetu, ale było to tak dawno, że nie jestem w stanie znaleźć źródła. Zmian zaszło sporo - mascarpone jest tylko dodatkiem, a nie jedynym serkiem, ilości składników pozmieniały się zupełnie, od siebie dodałam też polewę (akurat miałam śmietanę...). Jeśli jednak znajdzie się Autor/Autorka, z przyjemnością podam źródło.

Składniki:

(na tortownicę 22 cm)

spód:

175 g ciastek digestive
60 g masła

masa serowa:

500 g twarogu trzykrotnie zmielonego
250 g serka mascarpone
30 g cukru
4 jajka
200 g białej czekolady
1 cytryna
235 g malin (mrożonych wcześniej nie rozmrażać)

polewa śmietanowa:

285 g kwaśnej śmietany (18%)
1 łyżka ekstraktu waniliowego
15 g cukru pudru
2 łyżki syropu malinowego (lub 1/2 łyżeczki czerwonego barwnika spożywczego)

Masło rozpuścić i przestudzić.

Ciasteczka skruszyć na miazgę, wymieszać z masłem.

Tortownicę wyłożyć folią aluminiową (szczelnie, gdyż sernik będzie pieczony w kąpieli wodnej). Dno wyłożyć masą ciasteczkową, ugnieść łyżką lub dłonią.

Wstawić do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej i przestudzić.

Twaróg zmiksować z mascarpone na gładką masę. Wsypać cukier, dodać otartą skórkę z cytryny i sok. Zmiksować. Wbijać po jednym jajku, dokładnie miksując po każdym dodaniu.

Wlać czekoladę, zmiksować raz jeszcze.

Wsypać maliny, delikatnie wymieszać łyżką.

Masę serową wylać na przygotowany wcześniej spód.

Piec 60 minut w 160 st. C. w kąpieli wodnej (tortownicę wkładamy do większej formy wypełnionej do połowy wysokości tortownicy gorącą wodą; dzięki temu sernik nie popęka i pozostanie równy), aż ciasto się zetnie, ale jego konsystencja pozostanie galaretowata.

Przed końcem pieczenia przygotować polewę: wymieszać śmietanę z ekstraktem, cukrem pudrem i syropem lub barwnikiem na gładką masę, bez grudek.

Wyjąć sernik z piekarnika, wyłożyć na wierzch polewę, wyrównać.

Piec 10 minut w 160 st. C.

Ciasto wyjąć, odwinąć z folii i wystudzić, po czym włożyć do lodówki na kilka godzin, a najlepiej na całą noc.

Smacznego!

Przepis dołączam do Różowego Tygodnia:

Oraz Białego szaleństwa:

Koktajl truskawkowo-waniliowy

2010-10-12T18:23:00.000+02:00

Truskawki... Czy dla Was to też smak lata? Tych najbardziej aromatycznych początków... Teraz dysponuję już tylko mrożonymi, ale lepszy wróbel w garści niż kanarek na dachu, a poza tym na bezrybiu i rak ryba. W związku z tym wydobyłam z mojej 1200gramowej torby jedną czwartą i uraczyłam nas truskawkowo-waniliowym koktajlem.

Zamiast mleka waniliowego można użyć zwykłego i wlać odrobinę ekstraktu lub ziarenka z laski wanilii. My mieliśmy w lodówce taki wynalazek nabyty drogą kupna pewnego pięknego dnia... I muszę powiedzieć, że bardzo mi to zasmakowało. Do tego cudowne czerwone owoce, lekko podkręcamy smak cytrynką i kardamonem, i możemy wspominać cudne, ciepłe dni. Za oknem bowiem szaro, ponuro, wiatr hula wśród jabłoni. Złota duńska jesień gdzieś się zapodziała niestety. Do pracy wychodzę zaspana, w ciemną noc niemalże. Ale kiedy wiem, że w domu czeka sernik, że już za kilka dni będę w Polsce, a potem wreszcie się przeprowadzę - świat mimo wszystko wydaje się lepszy. (Od razu chciałabym napomknąć, że po przeprowadzce przez jakiś czas prawdopodobnie będę odcięta od wirtualnego świata, a w rzeczywistym będę miała mnóstwo pracy, więc na blogu będzie trochę ciszy i spokoju.)

Składniki:

(na 2 porcje)

300 g truskawek
200 ml mleka waniliowego
1/2 łyżeczki kardamonu
sok z 1/2 cytryny

Truskawki, mleko, kardamone i sok z cytryny zmiksować w blenderze na gładką masę. Napój podawać mocno schłodzony.

Smacznego!

Przepis dorzucam oczywiście do Szarlotkowej akcji:

Sernik korzenno-cytrusowy

2010-10-05T20:30:00.000+02:00

Tak się cieszyłam na akcję Zaytoon, a tu dopiero drugi sernik. W dodatku rzutem na taśmę, bo akcja kończy się dzisiaj... Przykro mi niezmiernie, bo serniki kocham miłością szczerą i ogromną, piekę je bardzo często i w ogóle żyć bez nich nie umiem. Ostatnio jednak żyję bardzo intensywnie, i oba blogi na tym cierpią.

Po pierwsze - kupiliśmy nowy samochód. Nowy dla nas oczywiście. Ale jest świetny, bardzo jestem zadowolona, tylko musimy kupić nowe opony (profil 35 jednak mnie do siebie nie przekonał, chociaż wygląda bajerancko). A że wyznajemy zasadę, że jak szaleć, to szaleć, w przyszłym miesiącu się przeprowadzamy. Do miasta! No dobra, Horsens jest malutkie i w ogóle, ale jednak ma główną ulicę (najszerszą w Danii), nowoczesny stadion, parki, cmentarze, szpital, uniwersytet i miejskie autobusy. Jest to tak różne od otaczających mnie w tej chwili pól, że jestem lekko przerażona... Jednak podekscytowanie wygrywa i już nie mogę doczekać się listopada (a później już chwila - moment i Święta). Meblowanie, ustawianie, aklimatyzowanie... W dodatku nad nami mieszkają znajomi z Polski, z którymi ostatnio zacieśniamy więzy, więc wszystko jest na jak najlepszej drodze do lepszego.

Co mnie cieszy najbardziej - własna kuchnia! Tylko dla mnie. Gdzie zostawiając coś będę miała pewność, że po powrocie z pracy znajdę to w tym samym miejscu. Będę mogła piec, gotować, kombinować bez opamiętania. Raj! A do tego kawałek ogródka - nie specjalnie duży, ale też nie mały. Na truskawki i maliny. I grilla na wiosnę. Tyle planów, marzeń, mnóstwo pracy i jeszcze więcej radości.

Już przechodzę do meritum, czyli sernika. Jest pyszny! Aromatyczny, z pomarańczowo-cytrynową nutą, która bardzo mi odpowiada, szczególnie przy tej pogodzie (szalony wiatr nie chce odpuścić i zdmuchuje wszystko, co się zdmuchnąć da - my dzielnie stawiamy opór). A znalazłam go na Cukrem i miodem.

Składniki:

(tortownica 24 cm)

spód:

180 g pokruszonych ciastek digestive
70 g masła
1/2 łyżeczki mielonego imbiru

masa serowa:

750 g białego sera trzykrotnie mielonego
5 jajek
170 g cukru
1/2 łyżeczki nuelonego imbiru
1/2 łyżeczki mielonego cynamonu
1/4 łyżeczki kardamonu
1 łyżka kaszy mannej
skórka otarta z 1 cytryny
sok z 1/2 cytryny
skórka otarta z 1 pomarańczy
sok z 1/2 pomarańczy

Masło rozpuścić i przestydzić.

Herbatniki dokładnie pokruszyć i wymieszać z masłem oraz imbirem.

Tortownicę wyłożyć folią aluminiową lub papierem do pieczenia.

Ciasteczka ugnieść na dnie za pomocą łyżki lub dłonią. Włożyć do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Twaróg zmiksować z cukrem, przyprawami i skórkami cytrusów. Wsypać kaszę, wlać sok z cytryny i pomarańczy, połączyć. Na końcu wbijać po kolei jajka, dokładnie miksując po każdym dodaniu.

Masę serową wylać na wcześniej przygotowany spód.

Piec 70 minut w 180 st. C.

Wystudzić w uchylonym piekarniku, a następnie schłodzić w lodówce minimum cztery godziny, a najlepiej całą noc.

Smacznego!

Ciasto dorzucam do akcji Sernikowo:

Orzechowe crumble z jabłkami

2010-10-03T19:57:00.000+02:00

Październik wita nas wiatrem - typowo duńskim: silnym, zrywającym czapki z głów, przeszywającym do kości nawet w najgrubszym swetrze. Jak dobrze, że do pracy jeżdżę samochodem i nie muszę wystawać na przystankach...

Dzisiejsza niedziela jest bardzo domowa - od dawna takiej nie mieliśmy. Siedzimy sobie w ciepłych skarpetkach, słuchając szumu liści i skrzypienia drewnianych okien. Czas spacerów się skończył - teraz na topie jest dobra książka i gorąca herbata. To właśnie lubię w jesieni - wreszcie jest czas, żeby odpocząć...

Na taką pogodę świetnie nadaje się crumble - szybkie, łatwe, ciepłe i pyszne. Połączenie jabłek z moją ulubioną suszoną żurawiną i orzechową kruszonką jest naprawdę niezłe. Cała, spora porcja, zniknęła raz, dwa. Teraz myślę nad drożdżówką...

Składniki:

(na formę 28x20 cm)

kruszonka:

100 g mąki
80 g orzechów laskowych
50 g cukru
2 łyżeczki cukru waniliowego
1/2 łyżeczki cynamonu
100 g masła

dodatkowo:

5 jabłek
100 g suszonej żurawiny
1/2 łyżeczki cynamonu
sok z 1/2 cytryny

Orzechy zmielić - nie musi być na proszek, mogą być większe kawałki - będą później przyejmnie chrupać.

Wymieszać je z przesianą mąką, cukrem, cukrem waniliowym i cynamonem.

Masło roztopić. Gorące wlać do sypkich składników i wymieszać łyżką na kruszonkę.

Jabłka obrać, pokroić na ćwiartki, usunąć gniazda nasienne. Pokroić na niezbyt cienkie plastry.

Ułożyć w naczyniu do zapiekania, wymieszać z żurawiną i cynamonem. Wierzch polać sokiem z cytryny.

Na owoce pokruszyć ciasto.

Piec 30-40 minut w 180 st. C.

Najlepsze na ciepło.

Smacznego!

Przepis dorzucam do akcji Sezon na jabłka:

Oraz Wielkie Święto Żurawiny:

Bawarskie ciasto ze śliwkami z Weekendowej Cukierni

2010-09-29T19:45:00.001+02:00

Tak się jakoś ostatnio złożyło, że z WC było mi nie po drodze. W lipcu nasza Cukierenka była zamknięta, w sierpniu jakoś nie miałam weny na rogaliki. I dopiero teraz, pod koniec września, udało mi się przygotować ciasto z tego wydania. Muszę powiedzieć, że nie żałuję - ciepła drożdżówka rozeszła się w mgnieniu oka. Na rano zostały mi maleńkie kawałeczki do sfotografowania i konsumpcji na szybkie śniadanie.

Zmniejszyłam proporcję, bo chciałam upchnąć ciasto w tej właśnie blaszce, ale teraz wiem, że i tak by się zmieściło. Wyszło bowiem dość niskie, i napędziło mi stracha. Brzegi cudnie urosły, a środek był jakiś taki klapnięty... Na szczęście obyło się bez zakalca i zgrzytania zębami, wszystko się wyrównało i wizualnie też było okej.

Połączenie śliwek, migdałów i cynamonu na drożdżówce, przynajmniej dla mnie, było dość odkrywcze. I bardzo, bardzo mi zasmakowało. Sprężyste ciasto, soczyste owoce i chrupkie, podpieczone orzechy... Czego chcieć więcej w ciemny, jesienny wieczór...?

Składniki:

(na blachę 25x25 cm)

ciasto:

15 g świeżych drożdży
150 ml mleka
300 g mąki
1/4 łyżeczki soli
1 małe jajko
60 g cukru
55 g masła

wierzch:

500 g śliwek
50 g migdałów
1/2 łyżeczki cynamonu
1 kopiasta łyżka cukru

Mleko lekko podgrzać (ma być ciepłe, nie gorące!), rozrobić w nim drożdże z łyżką cukru i odstawić na 15 minut, żeby ruszyły.

Masło rozpuścić i przestudzić.

Połowę mąki przesiać do miski, wymieszać z solą, jakiem, cukrem i drożdżami. Wlać masło, wyrabiać dosypując resztę mąki. Ciasto powinno być elastyczne i dobrze odchodzić od miski.

Odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na 30 minut.

Śliwki wypestkować, przekroić na połówki lub ćwiartki.

Migdały obrać i posiekać.

Wyrośnięte ciasto energicznie zagnieść.

Blachę posmarować masłem i wysypać bułką tartą. Wylepić ciastem dno. Na wierzchu ułożyć śliwki (ćwiartki na sztorc, połówki skórką do dołu), posypać migdałami.

Odstawić na 20 minut.

Piec 30 minut w 220 st. C. na dolnym poziomie piekarnika do tzw. suchego patyczka.

Łyżkę cukru wymieszać z cynamonem i posypać gorące ciasto.

Smacznego!

Tym razem gospodarzyła nam Carmellina:

Przepis dorzucam do akcji Czas na śliwki:

Oraz Wypieki drożdżowe:

Korzenne muffinki z jabłkami i orzechową posypką

2010-09-28T21:50:00.000+02:00

Pierwszy raz upiekłam te muffiny na powitanie duńskiej zimy - rano pola wokół domu pokryte były warstwą szadzi. Potem przez cały dzień świeciło słońce, więc wszystko stopniało - ale ślicznie wyglądał skrzący się w promieniach słońca szron.

Uznałam to za znak - koniec jesieni. Upiekłam korzenne, pachnące muffiny, w sam raz pasujące do wieczornej herbaty i książki.

Dziś do zimy jeszcze daleko (ja przynajmniej głęboko w to wierzę), i chodź wieje niemiłosiernie, radosne i jasne promyki zapraszają na spacer. A do plecaka świetnie nadadzą się muffiny właśnie - jabłkowo-orzechowe, ciężkie, aromatyczne. Naprawdę bardzo smaczne.

Przepis znaleziony gdzieś w internecie, wydrukowany, zmodyfikowany, a oryginał zaginął w akcji... Dlatego nie jestem w stanie podać źródła.

Składniki:

(na 18 sztuk)

suche:

90 g mąki pszennej
65 g mąki razowej
1/4 łyżeczki soli
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
1,5 łyżeczki sody oczyszczonej
2 łyżeczki przyprawy korzennej do piernika
80 g jasnego brązowego cukru

mokre:

125 ml mleka
125 ml jogurtu naturalnego
45 g masła (roztopionego)
1 jajko
3 jabłka średniej wielkości

dodatkowo:

1 szklanka orzechów włoskich
kilka łyżek brązowego cukru

Masło roztapiamyi studzimy.

Jabkła obieramy i kroimy w drobną kosteczkę.

Orzechy siekamy - średnio drobno. Nie mogą być za duże, bo nie będą się trzymać ciasta, ale większe kawałki przyjemnie chrupią - więc też niezbyt drobno.

W jednym naczyniu mieszamy składniki suche, w drugim mokre (poza jabłkami).

Wlewamy jedne do drugich, niezbyt dokładnie mieszamy, dorzucamy jabłka.

Ciasto wykładamy do formy na muffiny wyłożonej papilotkami, ja nakładałam prawie do pełna - wtedy mają ładny kształt, widać, jak urosły.

z wierzchu posypujemy orzechami i cukrem - ja miałam kandyzowany kruszony, też jest dobry.

Pieczemy 25 - 30 minut w 190 st. C. do tzw. "suchego patyczka". Trzeba uważać, żeby orzechy z wierchu się nie przypaliły.

Studzimy na kratce.

Smacznego!

Przepis nadaje się na Dzień Jabłka:

Jak i do Sezonu na jabłka:

Panna cotta z musem śliwkowym

2010-09-22T22:05:00.000+02:00

Pogoda nas nie rozpieszcza. Albo pada, albo mgły... Że niby się powtarzam? Nic nie poradzę - to Dania. Tu tak ciągle. Dziś jednak - niespodzianka. Słonko, wiatr o nas zapomniał, a teraz wielki, jasny księżyc nieśmiało wygląda zza firanki. Bardzo przyjemny dzień. Żeby było jeszcze lepiej, skończyłam pracę o dwunastej i przed drugą w garnku powoli gotowała się zupa dyniowa. Mmm... Pierwsze podejście, bardzo udane. Do powtórzenia w innych wariacjach.

Dziś jednak o czym innym. Też pierwsze podejście. Tyle, że na słodko - do panny cotty. Muszę powiedzieć, że nieco się obawiałam - creme brulee przygotowany jakiś czas temu z dodatkiem rabarbaru... Cóż, nie jest moim deserowym faworytem. Mam w planie kolejną próbę, tym razem z karmelem, ale jakoś odkładam to w czasie...

Panna cotta to też kremówka, tylko nie podpieczona, a użelatywniona. Bałam się, że też mnie do siebie nie przekona. I... Miałam rację. Tak jakby. Masa śmietankowa sama w sobie nie zrobiła na mnie wrażenia. Była lekko mdława, taka... No, kremówka po prostu, tyle, że sztywna. Dlatego bardzo, bardzo się cieszę, że po raz pierwszy spróbowałam tej z przepisu Joanny. Połączenie z musem śliwkowym jest świetne! Wyraźny, bardzo owocowy smak z nutką cynamonu nadaje całości charakteru. Dzięki temu skuszę się pewnie jeszcze na inną wersję panny cotty... Kiedyś.

Mój mus nie ma typowo śliwkowego koloru - użyłam galaretki wieloowocowej i śmiesznych śliwek z ogrodu, które były mało fioletowe. Moim zdaniem i tak wygląda ładnie.

Składniki:

(na 4 porcje)

panna cotta:

300 ml śmietany kremówki (38%)
150 ml mleka (3,5%)
3 łyżeczki żelatyny
1 łyżeczka cukru waniliowego
kawałek kory cynamonu (ok. 6 cm)
45 g cukru

mus śliwkowy:

250 g śliwek (waga po wypestkowaniu)
ok 250-300 ml wody
1 galaretka owocowa
1 łyżeczka jasnego brązowego cukru
1 łyżeczka żelatyny
1/2 łyżeczki mielonego cynamonu

Żelatynę na mus namoczyć w minimalnej ilości zimnej wody.

Wypestkowane śliwki zalać wodą (ok. 150 ml) i gotować do miękkości. Gorąwe zmiksować, wlać wody do objętości 1/2 litra. Wsypać galaretkę i żelatynę, dokładnie wymieszać, żeby nie było grudek. Przestudzić, wsypać cynamon. Schłodzić do temperatury lodówkowej.

Żelatynę na pannę cottę namoczyć w minimalnej ilości zimnej wody.

Kremówkę zagotować z mlekiem, cukrem, cukrem waniliowym i laską cynamonu. Do gorącej dodać żelatynę, dokładnie wymieszać, żeby nie było grudek. Ostudzić, wyjąć cynamon.

W szklankach wylewać na przemian warstwę śmietany i musu śliwkowego (kolejną warstwę wylewać dopiero po zastygnięciu poprzedniej).

Włożyć do lodówki na 3-4 godziny, podawać wyjęte prosto z lodówki.

Smacznego!

Przepis dorzucam do akcji Blue Megi:

Pierwsze dynieczki

2010-09-21T20:23:00.000+02:00

Zaniedbuję bloga. Wiem. I biję się w pierś. Nie za mocno jednak, bo cały czas wspominam ostatni weekend - niezwykle aktywny, bardzo udany.

Z racji tego, że mieszkamy in the middle of nowhere (po polsku nie brzmi to już tak ładnie), rzadko spotykamy się z ludźmi. Nie chodzimy do klubów, dyskotek i na imprezy. Raczej spędzamy wieczory przy filmie lub książce, z kubkiem gorącej herbaty w dłoni. Tym razem jednak... Odwiedziliśmy Asię i Łukasza, i wróciliśmy do domu o czwartej nad ranem! I było tak cudownie... Bardzo, bardzo Wam dziękuję (i Darii za towarzystwo w ciągu dnia również). Pełen wrażeń, wyjątkowo emocjonujący dzień.

Ponieważ zazwyczaj chodzę spać około dwudziestej trzeciej, wypełzłam z łóżka następnego dnia o dziewiątej z wielkim bólem. Kawa jednak postawiła mnie na nogi, i wybraliśmy się do Vejle. Po dynie. Ach...

Zdjęć jest kilka, bo nie mogłam się zdecydować. Wszystkie ładne. A dyńki piękne! Wybór co prawda nie był duży, ale jakoś się udało. Poniżej zdjęcie z Vejle z zeszłego roku - robione 11.10. Mam zamiar tam wrócić w okolicach tej daty, żeby powiększyć zestaw dyniek. I będzie można wykrawać straszne mordki na Halloween (w Danii to święto jest bardzo popularne). Oczywiście - nie wszystkie dla mnie. Trzy dostała Asia, dwie Daria - jestem ciekawa, co dziewczyny z nich wyczarują.

A teraz pytanie za sto punktów: Co to są za dynie? Ja wiem tylko, że są okrągłe, podłużne, zielone, pomarańczowe, różowe i czarne. I śliczne. Ale to przecież jakieś gatunki - a ja w tej materii niestety nie mogę się popisać... Czy znajdzie się ktoś, kto mnie oświeci? Będę zobowiązana.

Jutro mam zamiar przygotować zupę krem. A na sobotę do szkoły dyniowe bułeczki. A potem... Potem jeszcze nie wiem. Ale materiału na eksperymenty mam sporo.

Muffiny ze śliwkami i digestive

2010-09-12T16:54:00.002+02:00

Te muffiny to wspomnienie początków jesieni - kiedy słońce ogrzewało nas całkiem jeszcze ciepłymi promieniami, rano do pracy wychodziłam w cienkim swetrze i wcale nie marzłam, a w ogrodzie cienie tańczyły pod złamaną śliwą. Dwa tygodnie temu byliśmy u Marka - Kuzyna D. - w Odense. Tam właśnie urodził się Hans Christian Andersen. Tym razem nie zwiedzaliśmy okolic jego domu, ale park po remoncie - można tam znaleźć rzeźby przedstawiające postacie z baśni autora. Poza tym są wspaniałe, zielone jeszcze wtedy trawniki, które aż proszą się o piknik (tu nigdzie nie znajdziemy tabliczek złowieszczo ogłaszających Nie deptać trawników - one są po to, żeby na nich spokojnie rozłożyć koc, usiąść i odpocząć). Jest też rzeka płynąca przez cały park, kończąca (a może zaczynająca) się jakby wodospadem - szum wody zagłusza kompletnie hałas ulicy. Bardzo przyjemne miejsce. Zdjęć niestety brak - ale w przyszłym roku z pewnością to nadrobię. Mam wielką ochotę tam wrócić - z koszem wypchanym smakołykami.

Właśnie w ramach poczęstunku wizytowego przygotowałam te muffinki. Wyszły pyszne - delikatne, słodko-kwaśne, z chrupką jakby kruszonką. Sama przyjemność jedzenia. Do powtórzenia w kolejnym sezonie śliwkowym.
Przepis od Majki, delikatnie zmodyfikowany z powodu braku amarettini.

Składniki:

(na 14 sztuk)

suche:

150 g mąki pszennej
3 łyżeczki proszku do pieczenia
100 g cukru
150 g ciastek digestive

mokre:

2 jajka
200 g jogurtu naturalnego
75 ml oleju
1 łyżka rumu

dodatkowo:

250 g śliwek (waga po wypestkowaniu)

Śliwki pokroić w dość drobną kostkę.

Digestive pokruszyć (50 g większych okruchów zostawić do posypania po wierzchu).

W jednej misce wymieszać przesianą mąkę z proszkiem do piecznia, cukrem i okruszkami ciastek.

W drugiej roztrzepać jajko, wlać jogurt, olej i rum, wymieszać.

Wlać mokre składniki do suchych i wymieszać niezbyt dokładnie. Wrzucić śliwki i wymieszać tak, aby ciasto pokryło owoce.

Masę nakładać do formy wyłożonej papilotkami.

Wierzch każdej muffinki obsypać ciastkami, jak kruszonką.

Piec 20-25 minut w 180 st. C.

Wystudzić na kratce.

Smacznego!

Przepis dorzucam do akcji Czas na śliwki:

Sernik ze śliwkami

2010-09-09T15:04:00.000+02:00

Za oknem szaro. Chmury pędzą po niebie poganiane przez stanowcze, porywiste podmuchy. Wiatr od kilku dni nie daje nam spokoju - szarpie szalem, autem na autostradzie; sprawia, że skrzypią niemalże wszystkie deski. Wieczorem trochę się martwię, a trochę czekam na chwilę, kiedy wyląduję niczym Dorotka w Krainie Oz...

Nieco przeziębiona siedzę w domu z Tiną (nie wychodzimy na spacery dłuższe niż to konieczne - żadna z nas nie lubi tak silnego wiatru) i kombinuję, co by tu dzisiaj upiec... To ciasto jest już wspomnieniem, ale za to jakim! Na samą myśl cieknie mi ślinka. D. orzekł, że to jeden z najlepszych serników - i w sumie się z nim zgodzę. Jest świetny - spód i wierzch przyjemnie chrupią, masa serowa jest wilgotna i delikatna, a śliwki komponują się idealnie z resztą towarzystwa swoim słodko-kwaskowatym smakiem. Absolutna rewelacja! Póki jeszcze są śliwki - spróbujcie koniecznie.

Przepis znalazłam u Małej Mi i bardzo długo się na niego czaiłam. Ciągle było co innego do zrobienia... Ale w końcu śliwa z ogrodu nie dała mi wyboru - wiatr ją przewrócił i mieliśmy całe mnóstwo śliwek do zagospodarowania. Zresztą - owoce tam jeszcze są, ale nie mam już na nie siły... W każdym razie kilku śliwkowych wpisów możecie się w najbliższym czasie spodziewać.

Wracając do sernika - dokonałam drobnych zmian w przepisie. Przede wszystkim zmniejszyłam ilość cukru (jak zwykle), dałam ciutkę mniej śliwek (więcej się nie zmieściło...) i ciasto do starcia umieściłam w zamrażarce, co i Wam polecam. Jest ono tak mięciutkie, że nijak nie daje się zetrzeć po półgodzinnym pobycie w lodówce. Tak jest zdecydowanie prościej.

Przepis jest świetny i jak najbardziej wart uwagi.

Składniki:

(tortownica 24 cm)

ciasto:

300 g mąki pszennej
200 g masła
75 g cukru
1 jajko
2 łyżeczki proszku do pieczenia

masa serowa:

500 g białego sera dwu- lub trzykrotnie mielonego
75 g cukru
3 jajka
3 łyżki mąki ziemniaczanej
1 łyżeczka cukru waniliowego

dodatkowo:

300 g śliwek (waga po wypestkowaniu)

Masło rozpuścić.Przestudzić.

Jajko utrzeć z cukrem. Powoli wlewać masło, nie przerywając ucierania.

Wsypać proszek do pieczenia przesiany z mąką. Dobrze wyrobić ciasto - ma być gładkie, nieklejące.

Podzielić na dwie części w proporcjach 2/3 i 1/3.

Większą część włożyć do lodóki, mniejszą do zamrażarki.

Ser zmiksować z cukrem, cukrem waniliowym i skórką z cytryny. Wbijać po jednym jajku, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Na końcu wsypać mąkę i dokładnie wymieszać.

Formę do pieczenia wysmarować masłem i wysypać bułką tartą. WYlepić ciastem z lodówki (2/3) dno i brzegi na wysokość 3 centymetrów.

Wlać masę serową.

Na wierzchu ułożyć śliwki rozcięciem do góry, delikatnie wciskając je w masę.

Na wierzch zetrzeć ciasto z zamrażarki (1/3).

Piec w 180 st. C. przez 70 minut.

Przestudzić przez 10 minut w lekko uchylonym piekarniku. Następnie wyjąć z piekarnika, wystudzić zupełnie i schłodzić w lodówce przez kilka godzin, a najlepiej całą noc.

Smacznego!

Przepis dorzucam do akcji Zaytoon:

oraz akcji Blue Megi:

Urodziny, słodkie pudełeczko i wielka niespodzianka w paski

2010-09-08T14:16:00.002+02:00

Na Durszlaku wyczytałam, że dziś obchodzimy Dzień Dobrych Wiadomości. W takim razie podzielę się z Wami dobrą nowiną - znów jestem młodsza. I dobrze mi z tym... Poza tym, że gardło mnie boli, nie mogę przełykać ani kręcić głową, bo węzły mam napuchnięte jak dwa baloniki, jestem bardzo, bardzo zadowolona. Głównie z niespodzianek, jakimi uraczył mnie D. z samego rana. Otóż kiedy już wygrzebałam się z łóżka i zeszłam do kuchni, na stole czekały na mnie dwa pudełka. Nie wiem, jakoś tak mam, że zawsze zabieram się najpierw za mniejsze... Poza tym jak tu nie rzucić się na coś tak słodkiego i uroczego?

A w środku...

Opakowanie i zawartość są dziełem Cukrowej Wróżki. Już drugi raz D. kupił coś, co zrobiła, i drugi raz jestem zachwycona. Małe dzieła sztuki, nie sądzicie? Są tak rozkoszne, że nie mogę się na nie napatrzeć.

Potem przyszła kolej na drugie pudełko:

Zdecydowanie większe, kolorowe, śliczne (miało jeszcze kokardkę, ale nie udało mi się jej na zdjęciu uwiecznić). Cóż, zawartość wprawiła mnie w stan permanentnego zachwytu, z którego nie mogę wyjść do tej pory. Kiedyś, kilka miesięcy temu bąknęłam coś o kwitnących herbatach. Zobaczyłam je na Herbacianych Fusach i zaczarowały mnie. Bardzo chciałam taką kulkę rozkwitnąć w moim własnym dzbanku. Obserwować ten proces, móc się nim zachwycać do woli. Miałam nadzieję, że dziś dostanę paczuszkę takiego cuda (podesłałam Dużemu linka dokładnie zaznaczając, które podobają mi się najbardziej). Dwa rodzaje były absolutnie szczytem marzeń. Jednak D. nie byłby sobą, gdyby i tu mnie nie zaskoczył... W pudełku znalazłam osiem różnych rozkwitających herbat (biała perła, cesarska perła, zielona z jaśminem, zielona z bratkiem, truskawka century lover, truskawka lichee, truskawka konwalia oraz pu-erh gniazda), do tego rooibos i zielona z miętą i cytryną. Szczęka mi opadła, i już nie mogę doczekać się pierwszej próby (tak, będzie okazja, żeby dokładnie zaznajomić się z moim dzbankiem, bo szklany, ładnie przezroczysty mam tylko jeden).

Poza tym dostałam piżamę od Adzi (wykazała się ogromną empatią, bo właśnie potrzebowałam nowej) i mnóstwo, mnóstwo życzeń, za które chciałabym wszystkim podziękować - bardzo mi miło, że pamiętacie. Żałuję, że nie możemy świętować razem.

Szczególnie chciałabym podziękować D. - sprawiłeś mi ogromną radość. Zresztą, dobrze o tym wiesz.

Serdecznie chciałabym też pogratulować Joli, która obchodzi dziś trzecią rocznicę oraz Edysi, której to już dziewiąta rocznica - oby Wam zawsze w życiu słodko razem było. Wszystkiego najlepszego!

A następny wpis, słowo harcerza, będzie kulinarny.

Koktajl nektarynkowy

2010-08-31T20:52:00.000+02:00

Tym koktajlem raczyliśmy się już dawno, dawno temu - kiedy słońce przygrzewało bardzo konkretnie, kiedy siedzieliśmy w ogrodzie do 22, a o 23 nadal było jasno (choć szarawo). Poszukiwaliśmy cienia narzekając na upał, wentylator chodził całe noce, okna nie zamykaliśmy w ogóle przez kilka tygodni, a jeżdżąc do pracy błogosławiłam klimatyzację w samochodzie. Pijaliśmy sporo owocowych koktajli, w najróżniejszych kombinacjach smakowych. Nie wiem, dlaczego o tym nie pisałam. Ten był przecież pyszny! Nieco mdławemu połączeniu nektarynki z mlekiem charakteru dodaje sok limonkowo-miętowy (który akurat stał w lodówce i wymownie zerkał w moim kierunku). Połączenie jest naprawdę świetne - orzeźwiające, delikatne i mocno owocowe. Nie tylko na upalne dni.

Składniki:

(na 4 porcje)

650 ml mleka
6 nektarynek
1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej
1 łyżka ekstraktu z pomarańczy
1 łyżeczka ekstraltu z cytryny
200 ml soku limonkowo-miętowgo

Nektarynki umyć, wysuszyć i wypestkować. Pokroić w ósemki. Zmiksować w blenderze z mlekiem. Dodać gałkię muszkatołową, wlać ekstrakty i sok. Wymieszać.

Podawać mocno schłodzone.

Smacznego!

Przepis, wręcz rzutem na taśmę, dodaję do dwóch akcji kulinarnych:

Morelkowo-Brzoskwiniowo 2:

oraz Napoje i drinki na lato:

Europæisk Middelalder Festival

2010-08-29T17:51:00.000+02:00

Nie dość, że piszę mało, to jeszcze bezprzepisowo teraz będzie. Ale takie wydarzenie wymaga kilku słów. Być może kogoś tak zauroczy, że w przyszłym roku wybierze się do Danii, żeby zobaczyć to na własne oczy...?

Mowa o Europæisk Middelalder Festival, czyli po prostu Europejskim Festiwalu Średniowiecznym. Już w zeszłym roku miałam ochotę to zobaczyć, ale tak się złożyło, że akurat musieliśmy być w Polsce. Przyjemność więc mnie ominęła... Ale, co się odwlecze, to nie uciecze, i tym razem z mocnym postanowieniem planowaliśmy te dni.

Nie zawiodłam się. Było wspaniale, choć krótko. Impreza zaczęła się w piątek po południu, ale pojechaliśmy dopiero przed 22 - jednak praca potrafi nieraz płatać figle... Kiedy dotarliśmy na miejsce, było już zupełnie ciemno. Parking przed komuną został zamieniony na wielki średniowieczny plac. Zamiast żwiru pod nogami mieliśmy ziemię z trocinami. Wszędzie płonęły pochodnie, które nadawały całości niesamowitych barw. Ludzie przebrani w średniowieczne stroje spokojnie przechadzali się alejkami, z kuflami miodu w dłoniach. Na dwóch scenach grały kapele z epoki. Muzyka niosła się wszędzie dookoła sprawiając, że wszystko stawało się jeszcze bardziej realne. Na rusztach nad ogniskami piekły się całe prosiaki, wszędzie gwar i śmiech. Byłam oczarowana! Nie mogłam się na to wszystko napatrzeć. Tyle pracy i wysiłku, żeby na dwa dni zmienić kawałek świata w średniowieczną wioskę.

Największe wrażenie jednak zrobiła na mnie dziewczyna z ogniem. Kiedy wymachiwała sznurami z zapalonymi końcami, patrzyłam jak zaklęta. Po prostu niesamowite! Bardzo żałuję, że nie zdążyliśmy na całe pokazy.

Następnego dnia, w sobotę, mieliśmy w planie wybrać się jeszcze raz, nieco wcześniej. Jakież było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że zamiast lekcji duńskiego idziemy na festiwal! Całą grupą ruszyliśmy w ten barwny, niesamowity tłum. I znowuż nowe wrażenia. Tym razem były pootwierane wszystkie kramy, więc można było kupić odpowiednie stroje, niedźwiedzie skóry, dzwoneczki, zabawki, wina, piwo i mnóstwo innych rzeczy. Oczywiście musieliśmy spróbować średniowiecznych przysmaków. Były więc jakby podpłomyki przygotowywane w piecach, podane z kurczakiem i pysznym sosem. Jedliśmy też naleśniki - z brązowym cukrem, jabłkiem i cynamonem lub innymi przysmakami. O pieczonych w całości prosiakach już pisałam. Wielkie kawały mięcha podawane z pieczywem, które na odpowiednich stoiskach można było samemu przygotować i upiec w prawdziwym piecu chlebowym. Najbardziej jednak smakowały mi zwykłe jabłka w karmelu, posypane cynamonem lub orzechami. Krucha skorupka pękająca pod naciskiem zębów, miękki, ale zachowujący swoją jabłkowatość środek, i te orzechy... Z pewnością spróbuję przygotować takie coś sama.

Była też arena, na której odbywały się egzekucje i rycerski turniej. Można było podziwiać walki rycerzy, linoskoczków, akrobatów i błaznów. Jeśli ktoś miał ochotę, mógł spędzić noc w namiocie, lub poddać się masażowi (drewniana ława, na której trzeba się było położyć, nieco mnie przeraziła...). Jeśli ktoś chciał, mógł się przejechać na koniu któregoś z zacnych rycerzy. Do tego oczywiście odpowiednia muzyka - niezapomniany klimat, niecodzienne wrażenia.

Był też średniowieczny ślub - nie inscenizowany, ale jak najbardziej prawdziwy. Procesja, która przeszła główną ulicą miasta - też niestety nie mieliśmy okazji jej zobaczyć, ale z pewnością była bardzo ciekawa.

Ogólnie rzecz biorąc, jestem pod urokiem pomysłu, wykonania, całej tej otoczki i pracy, którą w to włożono. Zjechali się ludzie z 25 krajów, żeby przez dwa dni czarować nas, zwykłych śmiertelników. Wiem, że w przyszłym roku też tam pójdę. Już nie mogę się doczekać!

Polecam serdecznie każdemu, kto tylko ma chęć i możliwości - to jest wyjątkowe doświadczenie. Ja będę to wspominać z przyjemnością jeszcze bardzo, bardzo długo.

Niestety - nie mieliśmy aparatu. Jeśli chcecie obejrzeć zdjęcia - serdecznie zapraszam na oficjalną stronę. Niech nie przeraża Was język - u góry strony jest przycisk, który tłumaczy wszystko na angielski.

Ekstrakt z róży

2010-08-28T23:13:00.000+02:00

Mało mnie tu ostatnio, bardzo mało. Pełne czterdzieści godzin pracy w tygodniu, codzienne pokonywanie stu kilometrów, w weekendy szkoła językowa, a do tego walka z dwudziestoma kilogramami śliwek wydaje się być całkiem niezłym wytłumaczeniem. Ciągle chodzę zmęczona. Półprzytomna. Być może to wina pogody, bo ostatnio albo pada, albo wieje, albo mgła, albo wszystko na raz w ciągu kilku zaledwie godzin. W Danii zmiana pogody to kwestia kilki chwil. Ciśnienie skacze niczym młody kangur, i naprawdę nie mam siły siedzieć przed monitorem. Cóż... Uroki nadchodzącej jesieni. Oby wiosna jeszcze nas porozpieszczała...

Niezwykle pocieszająco działa na mnie zaglądanie do szafki pod lodówką, w której kryje się sporo moich skarbów. Między innymi rubinowy, aromatyczny ekstrakt z róży. Wiem, że to już musztarda po obiedzie, ale może kogoś w przyszłym roku natchnie ten prosty pomysł? Wystarczy trochę wódki, płatki róży i gotowe! Wspaniały dodatek do ciast czeka na wenę. I nawet w środku zimy może zapachnieć wiosną...

A jutro chciałabym zaprosić Was na krótki wpis na temat Europæisk Middelalder Festival. Miałam okazję tam być wczoraj i dziś, i cały czas jestem pod wrażeniem. Coś niesamowitego! Mam nadzieję, że Wam też się spodoba, i może w przyszłym roku się skusicie...?

Składniki:

(na 200 ml)

100 g płatków róży
200 ml wódki

Płatki róży wypłukać i dokładnie wysuszyć. Odciąć białe końcówki. Umieścić w buteleczce, zalać wódką. Odstawić na tydzień, po czym przecedzić prze gęste sitko.

Przechowywać w szczelnie zamkniętej butelce.

Smacznego!

Jest to moja ostatnia propozycja do akcji Pincake:

Lody kawowe

2010-08-20T18:38:00.001+02:00

Oj, coś mi nieregularnie to pisanie idzie ostatnio. A przyczyny są niezwykle prozaiczne - po pierwsze deszcz. Kiedy pada, chodzę niczym śnięta ryba. Robię tylko to, co muszę. Ewentualnie czytam. I czasem coś ugotuję. Wszystko ponadto jest nieuzasadnionym wysiłkiem. Nic na to nie poradzę. A woda leje się u nas z nieba ostatnio bardzo często. Wczoraj, i dziś rano, mieliśmy troszkę słońca. Teraz znów zachmurzone, wiatr zimny i nieprzyjemny... Ja pytam - gdzie jest lato?! Przecież dopiero sierpień... Miałam nadzieję, że uda mi się jeszcze pospacerować w krótkich spodenkach i bez skarpetek, powygrzewać na słońcu, pojechać nad morze i chociażby stopy wymoczyć w słonej wodzie... Oczywiście nadzieję mam cały czas, ale ta bardziej realistyczna strona mojej natury wyśmiewa ją bez krzty wstydu i zażenowania.

W związku z wczorajszym uśmiechem Pogody chciałam wrzucić przepis, ale... Mój komputer tym razem odmówił posłuszeństwa. Odpukać, ale dzieje się z nim coś niedobrego... Ma co prawda trzy lata, poprzedni właściciel czasem nie traktował go dobrze, i chyba to wszystko daje o sobie znać... Rozważamy z D. kupienie nowego laptopa - i wiem, że być nie może niedługo stanie się to koniecznością, ale tak mi smutno jakoś... Niemalże codziennie się dla mnie otwiera, pozwala dotykać swojej klawiatury, daje obejrzeć tyle niesamowitych rzeczy... I tak, wiem, że nowy też to będzie potrafił. I pewnie będzie lepszy - bo szybszy, bo nowocześniejszy, bo z bajerami... Cóż, przywiązałam się do mojego laptopka. Mam nadzieję, że jednak wyzdrowieje.

Ponieważ aktualnie siedzę sama z Tinowatą w pokoju, schodząc co jakiś czas do kuchni po kawałek ciasta ze śliwkami, które upiekła Adzia, nikt mnie nie dekoncentruje, nic nie przeszkadza - piszę. O lodowym wspomnieniu. Takim, na myśl o którym ślinka cieknie. Bo lody wyszły wyjątkowo dobre. Tu muszę zaznaczyć, że zdjęcie nie oddaje ich charakteru, gdyż jest to resztka, którą wyżerałam prosto z pudełka. Ale przysięgam - te lody są boskie! Lekko ciągnące za sprawą sporej ilości likieru, nie twardnieją na kamień i kilka minut po wyjęciu z zamrażarki nadają się do konsumpcji - co, w razie gwałtownej potrzeby, jest niezwykle istotne. Mocno kawowe, nieco alkoholowe, jednym słowem - rewelacyjne. Polecam, nawet na deszcz.

Do przygotowania tych lodów natchnął mnie przepis z Brulionu z przepisami.

Składniki:

(na l lodów)

1 puszka (530 g) mleka skondensowanego słodzonego
300 ml śmietany kremówki (38%)
150 ml mleka
4 łyżeczki kawy rozpuszczalnej
50 ml likieru kawowego
1/2 łyżeczki kardamonu

Mleko lekko podgrzać, rozpuścić w nim kawę. Mleko skondensowane, kremówkę i likier zmiksować. Wlać mleko z kawą, wsypać kardamon i miksować do dokładnego połaczenia składników.

Włożyć do zamrażalnika. Co godzinę wyjmować i mieszać, aby rozbić powstające kryształki lodu, dopóki lody zupełnie nie stwardnieją.

Wyjąć z zamrażarki około 10-15 minut przed podaniem.

Smacznego!

Przepis oczywiście dorzucam do Akcji Lodowej:

Karmelowo-czekoladowe kulki

2010-08-13T23:09:00.003+02:00

Najpierw prawie zgadła Caracordata, a później w sedno trafiły Charlotte i Asieja. Dziś, niemalże już końca dobiega piątek trzynastego. Ciekawa jestem, co myślicie o tym dniu? Kiedy widzicie tą niezwykłą datę w kalendarzu. Oblatuje Was strach? Częściej trzymacie kciuki i uważniej patrzycie pod nogi? Profilaktycznie nie wchodzicie do kuchni? Czy może cieszycie się, że jak coś nie wyjdzie, to będzie można zrzucić na fatum?

Piątek trzynastego pechowy jest w wielu krajach: między innymi w Polsce i Danii. Paraskewidekatrifobię (z greckiego paraskevi - piątek, dekatreis - trzynasty) zrozumieją też Norwegowie, Niemcy czy Anglicy. Włosi zaś obawiają się piątku siedemnastego, a Grecy, Hiszpanie i Rumuni trzynastego wypadającego we wtorek.

Najprawdopodobniej przesąd wziął się od daty 13 października 1307, kiedy to król francuski Filip IV wydał rozkaz aresztowania templariuszy za herezję, sodomię i bałwochwalstwo. Oskarżenia oczywiście były fałszywe - król miał wobec zakonu wielki dług, którego nie był w stanie i nie chciał spłacać. Wielki Mistrz Zakonu, tuż przed spłonięciem na stosie, przeklął Filipa IV oraz papieża Klemensa V - w rok później obaj już nie żyli. Co ciekawe, przekonanie o pechowości tej daty pojawiło się dopiero w XX wieku.

Wikipedia mówi też, że piątek trzynastego w ciągu roku wypada przynajmniej raz, i co najwyżej trzy razy. Trzy pechowe dni w roku to nie aż tak strasznie, prawda...?

A co powiecie na takie podejście do tego feralnego dnia...? Ja preferuję właśnie takie nastawienie.

Trzynastego

nawet w grudniu jest wiosna

Trzynastego

każda droga jest prosta

Trzynastego

nie liczy się strat

Trzynastego

od morza do Tatr

Trzynastego

kapelusze z głów poważnych zrywa wiatr

Trzynastego

wszystko zdarzyć się może

Trzynastego

świat w różowym kolorze

Trzynastego

nie smucą mnie łzy

Trzynastego

piękniejsze mam sny

Trzynastego

a Ty właśnie trzynastego jesteś zły

Wiem że gniewasz się na mnie

bo powodów masz tysiąc

ale jedno Ci powiem

jedno mogę Ci przysiąc

Trzynastego

wiosna Twoje ma imię

TrzynastegoTwoje myśli są przy mnie

Trzynastego

nie widzę Twych wad

Trzynastego

piękniejszy jest świat

Trzynastego

i dlatego właśnie dzisiaj śpiewam tak

Trzynastego

od morza do Tatr

Trzynastego

piękniejszy jest świat

Trzynastego

zaśpiewam Ci tak

Trzynastego!

Kasia Sobczyk

Na poprawę ewentualnie zwichrzonego tym dniem nastroju polecam kuleczki - pyszne, słodkie, czekoladowo-karmelowe. Są tak małe, że bez zastanowienia sięga się po kolejne. Tak smaczne, że zagłuszają wszystkie wyrzuty sumienia. Nie można im się oprzeć. Ich zrobienie jest banalnie proste i zajmuje chwilkę - a sprawdzianem cierpliwości jest czas, który muszą przed podaniem spędzić w lodówce. Smak jednak wynagradza wszystkie poświęcenia...

I tak, wiem, że podawanie ilości płatków w ml jest dziwne. Ale akurat nie miałam wagi... A zawsze lepsza taka orientacyjna ilość, niż żadna.

Przepis od pewnej słodkiej Angielki.

Składniki:

(na dwa talerze kuleczek)

40 g masła
4 batoniki Mars (każdy po 42 g)
600 ml płatków kukurydzianych (cornflakes, niesłodzone)

Masło rozpuścić z batoikami w kąpieli wodnej. Do masy wsypać płatki kukurydziane i wymieszać - płatki mają być dokładnie oblepione.

Kiedy masa lekko przestygnie, formować kulki i układać na talerzu wyłożonym papierem do pieczenia tak, żeby się nie dotykały. Schłodzić.

Przechowywać w lodówce.

Smacznego!

Bananowo-kawowe pancakes

2010-08-12T10:24:00.000+02:00

Dziś nadal w klimacie kawowo-bananowym. Tym razem pancakes, które wzięły swój początek w koktajlu z poprzedniego wpisu. Połączenie kawy z bananem tak przypadło nam do gustu, że postanowiłam je wrzucić gdzieś jeszcze. Zaadaptowałam więc przepis na ulubione pancakes - delikatne, mięciutkie, a przy tym łatwo się przewracające na patelni. Bardzo, bardzo nam smakowały, do powtórzenia nie raz.

Ogólnie rzecz biorąc, wpis miał się pojawić już w zeszłym tygodniu, ale ciągle coś uniemożliwiało mi zabranie się za niego. Najpierw, w sobotę, grill ze znajomymi. Karkóweczka, kurze biusty, do tego własnoręcznie upieczone bułeczki (o których niedługo), łączące oliwki ze smakiem suszonych pomidorów, oraz sałatka by Adzia. Konsumpcja nastąpiła pod krzakiem róży w ogrodzie, bo Pogoda akurat tego dnia postanowiła być dla nas łaskawa.

Następnie pracująca niedziela zmieniła się w niedzielę łóżkową z powodu jakiegoś nieprzyjemnego poddtrucia. Zamiast wybrać się na festiwal w Skanderborgu, na który miałam wielką ochotę, leżałam w łóżku oglądając Jak wytresować smoka. Troszkę żałuję... Bo przecież baję mogłam obejrzeć kiedy indziej. Ale była świetna - my, ludzie podobno dorośli, oglądaliśmy z zapartym tchem. Smok jest genialny, uroczy, choć przecież straszliwy (nocną furią nie nazywa się przecież domowego zwierzaka).

W poniedziałek, w ramach rekonwalescencji, udałam się do szkoły i umówiłam na rozmowę kwalifikacyjną. Na wtorek. Przed pracą. Efekt co najmniej zadowalający. Od soboty, 21 sierpnia, będę się uczyć języka duńskiego. Proszę trzymać kciuki, bo język ten do najprostszych nie należy. Ale przecież - do odważnych świat należy!

Wieczorem natomiast, kiedy padnięta po pracy wybierałam się już do łóżka, i tylko ostatkiem sił zerkałam na te wszystkie pyszności, które inni umieszczają na swoich blogach, wybuchła żarówka. Pierwszy raz mi się takie coś przydarzyło! Nowiutka, drugą dobę dopiero rozjaśniająca nam mroki wieczorne, ni z tego, ni z owego, nagle, z głośnym trzaskiem, rozsypała się na milion drobniutkich kawałeczków. W związku z tym o godzinie 23 D. wyciągnął odkurzacz, a ja poszłam do kuchni potowarzyszyć alkoholizującym się współlokatorkom. Wczoraj więc byłam niewyspana i znów nic mi się napisać nie udało.

Aż dziś, w końcu, się zabrałam. Co prawda rano znalazłam w świeżo ściągniętych z kaloryfera majtkach kawałeczek żarówki, a pies postanowił nie wracać do domu ze spaceru, ale żadne przeciwności mnie przed wpisem nie powstrzymały. Jest przydługi - bo po prostu musiałam Wam o tym wszystkim opowiedzieć. Poza tym mam pomysł, który czeka na spisanie, a to też wyzwala we mnie słowotok.

Koniec! Już zapraszam na obiecane na samym początku placuszki.

Jeszcze tylko zapytam - wiecie, co jest jutro...?

Składniki:

(na dwie solidne porcje)

150 g mąki
1 łyżeczka sody oczyszczonej
2 łyżki cukru
1/3 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki kardamonu
1 kopiasta łyżka kawy rozpuszczalnej
50 ml gorącej wody
1 jajko
130 ml jogurtu naturalnego
150 ml mleka
60 ml oleju
2 banany

Kawę zaparzyć w gorącej wodzie i przestudzić.

Mąkę wymieszać z sodą, cukrem i kardamonem.

W osobnej misce roztrzepać jajka, dodać jogurt, mleko i olej. Wlać powoli kawę (może być ciepła, ale nie gorąca!), cały czas mieszając.

Banany obrać i pokroić w cienkie plasterki.

Do suchych składników wlać mokre, dokładnie połaczyć, żeby nie było grudek. Dodać banany, wymieszać tak, żeby ciasto pokryło owoce.

Smażyć krótko z obu stron na patelni bez tłuszczu na złoto-brązowy kolor.

Podawać ciepłe ze złotym syropem, miodem lub cukrem pudrem.

Smacznego!

Koktajl bananowo-kawowy

2010-08-05T21:54:00.000+02:00

Dziś coś absolutnie błyskawicznego. Na przyjemne, ciepłe popołudnie. Do powolnego sączenia przy dobrej książce lub filmie. Słodkie od bananów, pobudzające za sprawą kawy, orzeźwiające za sprawą zimnego mleka. Świetny koktajl.

Pierwszy raz przygotował go dla mnie D. Szczerze - nie wiem, skąd wziął pomysł. W każdym razie bardzo mi ta mieszanka zasmakowała. Dorzuciłam od siebie szczyptę kardamonu... I tak! Strzał w dziesiątkę. Kawa i banany z kardamonem komponują się świetnie - trzeba tylko pamiętać, żeby z nim nie przesadzić. Ma być dodatkiem, tłem uwypuklającym główne składniki. Jedna z moich ulubionych mieszanek.

Wpis na szybko - zaraz idę spać. Wiem, że jest stosunkowo wcześnie, ale pobudka o piątej cały czas mnie przeraża... Choć to już trzeci tydzień. Tym razem jednak będę mieć namiastkę weekendu w postaci wolnej soboty, i... Nie mam pojęcia, co z nią zrobię. Na pewno będzie film, i coś dobrego. I bułki na drugie śniadanie.

A póki co - zapraszam na wyśmienity koktajl.

Składniki:

(na 2 porcje)

500 ml mleka
2 banany
4 łyżki kawy rozpuszczalnej
1/2 łyżeczki kardamonu

Mleko, banany, kawę i kardamon włożyć do blendera. Zmiksować na gładką masę. Przed podaniem mocno schłodzić w lodówce, lub podawać z kostkmi lodu.

Smacznego!

Przepis dodaję do akcji Napoje i drinki na lato:

Lody różane

2010-08-03T22:42:00.000+02:00

Ten wpis miał być zupełnie inny. Ale właśnie zdałam sobie sprawę, że będzie setnym na stronie, więc doszłam do wniosku, że powinien być choć trochę wyjątkowy. W sumie sama nie wiem dlaczego... Ale sto to już coś. Takie dwa okrąglutkie zera za smukła jedynką o czymś świadczą. Że całkiem nieźle mi idzie. Że robię coś, co lubię, i mi się to nie nudzi. Wręcz przeciwnie - wciąga coraz bardziej. Komentarze pokazują, że nie rzucam słów w eter. I to jest tak niesamowicie miłe i budujące. Motywujące do dalszej pracy. Do udoskonalania. Właściwie to jest tak chyba we wszystkich dziedzinach życia - im mamy większą motywację, tym bardziej się staramy. Dziękuję, że dbacie o moją. W kwestiach blogowo-kulinarnych, które stały się bardzo ważnymi elementami mojej egzystencji.

Hmm... A poza tym, niezależnie od numeru wpisu, chciałam zapytać, czy któraś z Was (przepraszam wszystkich Panów za pominięcie ich w tym pytaniu, ale to takie babskie sprawy) miała ochotę kiedyś wrzucić rekina do mieszkania byłego? Że niby dziwne pytanie? Cóż... Nasunęło mi się po obejrzeniu Mojej super eks dziewczyny. Właśnie tam Uma Thurman zrobiła coś takiego. Było to bardzo widowiskowe. Naprawdę.

Właściwie jest to pytanie retoryczne, ale odpowiedzi mile widziane.

A teraz przepis. Mmm... Niebo w gębie, że się tak kolokwialnie wyrażę. Poważnie. Pyszności! Masa przed zmrożeniem jest taka sobie, nie powala. Ale kiedy już osiągnie odpowiednią konsystencję i temperaturę... Bajka. Przynajmniej według mnie. D. stękał, że czuć kremówką (trochę czuć, ale mi to odpowiada), ale i tak pochłonął swoją porcję w tempie ekspresowym. Smak będzie pewnie mniej kremówkowy, jeśli się jej nie ubije. Można spróbować. Tak czy inaczej - polecam!

Składniki:

(na 1,5 l lodów)
500 ml śmietany kremówki (38%)
200 ml mleka
600 g konfitury różanej
2 łyżeczki ekstraktu z róży
1 łyżeczka proszku różanego
sok z 1/2 cytryny
40 g płatków z róży

Płatki róży opłukać, wysuszyć i odciąć białe końce (są gorzkie).

Kremówkę lekko ubić. Kiedy trzepaczka zacznie zostawiać ślady w śmietanie, wlać mleko, ekstrakt i sok z cytryny, wsypać proszek i dokładnie wymieszać. Partiami dodawać konfiturę, nie przyrywając ubijania.

Na końcu wsypać płatki róży i delikatnie wymieszać łyżką.

Wstawić do zamrażarki, co kilkadziesiąt minut wyjmować i miksować, aby rozbić powstające kryształki lodu.

Całkowicie zmrożone lody wyjąć kilkanaście minut przed podaniem z zamrażarki, żeby nieco zmiękły.

Lody oczywiście dorzucam do Akcji Lodowej:

Oraz Klubu Kwiatożerców:

Śmietankowy sernik z czereśniami

2010-07-31T20:34:00.003+02:00

Bo już dawno u mnie sernika nie było... Dobra, żartuję sobie. Wiem, że sernikami Was ostatnio wręcz zasypałam. I lojalnie uprzedzam - to nie koniec. W zapasie mam jeszcze kilka sztuk. Dlaczego? Otóż jak byłam w Polsce, naszła mnie nieprzeparta ochota na twaróg. Jadłam ciągle. Do bułeczki na śniadanie i do makaronu na obiad. Bez ciasta z jego dodatkiem więc obejść się nie mogło... Owszem, mam tu w Danii kilka zamrożonych kostek, ale wiecie... To jakby nie to samo...

Kocham czereśnie. Uwielbiam. Dałabym się pokroić za spędzenie całego dnia na drzewie z tymi owocami. Kiedy byłam mała, razem z Kuzynką na działce Dziadka okupowałyśmy dwa drzewa - ona wiśnię, ja czereśnię. Spędzałyśmy tak przemiłe, słodkie godziny, sok spływał nam po brodach, a bardzo ważne sprawy były omawiane wśród szelestu liści. Dlatego właśnie nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności - połączenie najlepszego ciasta pod słońcem z przepysznymi owocami...

Przepisu szukałam długo. Przejrzałam mnóstwo stron, i znalazłam jeden - ten w Kuchni Alicji. Ale nie chciałam musu - w masie serowej miały być zatopione całe owoce... Dlatego potraktowałam recepturę dość luźno, i stworzyłam swoją własną na ten temat wariację. I muszę powiedzieć, że byłam zachwycona. A mój zachwyt został potwierdzony przez wszystkich degustatorów. Smak śmietany jest bardzo wyraźny i świetnie komponuje się z czereśniami. Całość jest po prostu rewelacyjna... Jeden z lepszych serników, jakie udało mi się przygotować.

Chciałabym się podzielić jeszcze jedną radosną nowiną - dziś, o godzinie szesnastej, moja Przyjaciółka Asia została żoną Michała. Oboje chodzili ze mną do jednej klasy w liceum, i bardzo, bardzo się cieszę, że zdecydowali się na ten krok. Wiem, że będą szczęśliwi, bo są dla siebie stworzeni - wystarczy na nich spojrzeć. Żałuję ogromnie, że nie mogłam być dziś z nimi - niestety, praca, praca, praca... Za granicą. Ale będąc tysiąc kilometrów dalej, cały czas o nich myślałam.

Serdeczne gratulacje Kochani, obyście nigdy nie zgubili tego, co macie.

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 24-25 cm)

spód:

125 g herbtników maślanych
60 g masła

masa serowa:

600 g twarogu dwu- lub trzykrotnie zmielonego
2 jajka
100 g cukru
300 ml kwaśnej śmietany (18%)
1 łyżka aromatu śmietankowego
2 łyżki budyniu śmietankowego (proszek z paczki)

dodatkowo:

250-300 g wydrylowanych czereśni

Masło rozpuścić.

Herbatniki dokładnie pokruszyć. Wymieszać z masłem. Tortownicę wyłożyć folią aluminiową. Na dnie ułożyć ciasteczka, dociskając łyżką lub dłonią.

Włożyć do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Twaróg zmiksować z cukrem. Po jednym wbijać jajka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Następnie wlać śmietanę i aromat, wsypać budyń i połączyć.

Masę wylać na wcześniej przygotowany spód, na wierzchu ułożyć czereśnie, nieco wciskając je w masę.

Piec 70 minut w 150 st. C.

Wystudzić w uchylonym piekarniku, następnie schłodzić w lodówce przez kilka godzin, a najlepiej całą noc.

Smacznego!

I choć wiśnie i czereśnie to zupełnie różne bajki, za zgodą prowadzącej przepis dołączam do Mirabelkowej akcji:

Ciastka francuskie z wiśniami

2010-07-30T17:20:00.000+02:00

Bardzo się polubiłam z ciastem francuskim. Jest co prawda dość czasochłonne, ale od czego są gotowce... Tak, tak, wiem, że to nie to samo. Ale co poradzić - jest takie pyszne... A czasu niestety brak.

Do tych ciasteczek użyłam więc ciasta mrożonego, i wcale nie żałuję. Zanim zabrałabym się znów za własnoręczną produkcję, może w przyszłym roku bym się nim zajadała... A tak - kilka minut i wszystko przygotowane, później chwila dla piekarnika sam na sam ze słodką zawartością blachy i mamy - całą górkę wyśmienitych ciasteczek. Znikają momentalnie... Ale czemu się dziwić? Francuskie ma przecież w sobie to coś... Maślane, warstwowe - czego chcieć więcej? Chyba tylko wiśni w środku. Ich kwaskowaty smak świetnie się uzupełnia z cukrową skorupką na wierzchu.

Polecam!

Składniki:

(na 12 sztuk)

500 g ciasta francuskiego
150 g wiśni
1 żółtko
cukier kryształ

Ciasto francuskie lekko rozmrozić - ma być plastyczne, ale wciąż zimne.

Pokroić na 12 kwadratów.

Na każdy nałożyć kilka wiśni (mogą być świeże, mrożone lub z kompotu; świeże wcześniej wydrylować), złożyć po skosie i skleić. Można posmarować brzegi wodą, wtedy na pewno nie otworzą się podczas pieczenia. Naciąć ostrym nożem.

Wierzch każdego ciasteczka posmarować roztrzepanym żółtkiem i posypać cukrem.

Ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.

Piec w 200 st. C. 10-15 minut.

Smacznego!

Przepis niemal w ostatniej chwili dorzucam do akcji Mirabelki:

Stand By Animals In China

2010-07-27T19:55:00.001+02:00

Każdego roku w Chinach dziesiątki milionów zwierząt zostają zarżnięte i zaszlachtowane. Zapotrzebowanie na futro jest wysokie, a Chińczycy je dostarczają. To czego nie uda im się wyeksportować poza Chiny zwykle kończy na talerzu. Zasmuca fakt, że zwierzęta cierpią horrendalne tortury. Są łapane na ulicy i tuzinami upychane w małych klatkach, bez możliwości ruchu. Następnie rzuca się nimi jak martwymi przedmiotami z ciężarówek na ziemię, uderzają o siebie na wzajem i obijają o stalowe klatki. Później klatki te są układane w sterty i wtedy zaczyna się prawdziwy koszmar. Zwierzę zostaje brutalnie wyciągnięte z klatki i związane, by uniknąć oporu. Jest lekko oszołomione uderzeniem w głowę, ale wciąż żywe. Jeżeli zwierzę nie jest ciężkie, pracownik trzyma je za tylnie łapy po czym bierze zamach i uderza jego głową o ziemie. Gdy zwierzę jest ogłuszone, zaczyna się nowy i niepojęty etap w tym trwającym koszmarze. Pracownik wykonuje małe nacięcie na plecach zwierzęcia, a następnie metodycznie ściąga z niego skórę. Proces skórowania trwa około minuty i podczas jego trwania pracownik aktywnie utrzymuje zwierzę przy życiu, ponieważ, jak się uważa, łatwiej jest oskórować zwierzę, gdy jest wciąż ciepłe i krew krąży w jego żyłach. Lecz tu koszmar się nie kończy. Ostatni etap tego niewyobrażalnego horroru polega na rzuceniu zwierzęcia na bok, na wierzch stosu powstałego z jego zdychających przyjaciół, gdzie umiera nie mogąc wytrzymać bólu. W innych przypadkach, gdy futro zwierzęcia nie jest potrzebne (głównie kocie), zostają one wrzucone do worka, a następnie ugotowane żywcem w beczce wrzącej wody.

Cały proces jest niesamowicie trudny do pojęcia, lecz wierzymy, że nie jest wynikiem okrucieństwa, ale raczej ignorancji i braku świadomości o potrzebach zwierząt. Pracownik nie myśli o zabiciu zwierzęcia przed rozpoczęciem i nie jest świadomy jego cierpienia. Naszym obowiązkiem jest sprowadzić oświecenie. Jest to nasz moralny obowiązek wobec tych zwierząt. Zamykanie oczu nie sprawi, że to się skończy!

Hmm... Chyba nic więcej pisać nie muszę. Kiedy zobaczyłam u Cukrowej Wróżki tę informację, aż mnie zmroziło. Jak zawsze zresztą, kiedy czytam o takich rzeczach. Ja po prostu nie mogę znieść krzywdy niewinnych, bezbronnych istot. Ze względu na swoje zainteresowania mam dość dobrze rozwiniętą wyobraźnię, więc kiedy czytałam te słowa, wszystko stanęło mi przed oczami. Za radą Wróżki nie oglądałam filmu - nie musiałam. Słowa są wystarczająco przygnębiające.

Przy okazji tej akcji wywiązała się dyskusja na temat jedzenia psów. I o ile jestem w stanie zaakceptować sam fakt konsumpcji tych zwierząt (choć przychodzi mi to z wielkim trudem, gdyż psy kocham bardzo), nie mogę zrozumieć, jak można się nad nimi pastwić. Dlatego podpisuję i proponuję Wam podpisywanie tego typu petycji. Uważam, że nie można być obojętnym na okrucieństwo. Ja nie potrafię.

Jeśli nie jest Ci obojętny los tych biednych zwierząt, podpisz petycję. Zajmie Ci to kilka sekund, a przyczyni się do uświadomienia ludzi zajmujących się tym okrutnym procederem.

Ciasto różano-kawowe

2010-07-27T14:33:00.000+02:00

Dziś chciałabym zaprosić Was na moje ciasto imieninowe. Już dawno znalazłam przepis u Oli. Przymierzałam się do niego dłuuugo... Sama nie wiem, dlaczego. Słoiczek różnej konfitury stał w szafce, zakupiony z myślą właśnie o tym cieście. W końcu zawartość wylądowała w lodach... Wreszcie postanowiłam - imieniny, ostatnie róże - nie ma wyboru. Do przyszłego roku czekać nie będę! I tak oto wczoraj na stole pojawił się ten smakowity wypiek. Gości nie było, więc połowę opanowaliśmy z Dużym we dwójkę. Nie nastręczało to absolutnie żadnych problemów, bo ciasto jest pyszne... Słodkie, lekkie, delikatne - mniam. Nie można się oderwać.

Do tej pory wszystkie kwiatki, które jedliśmy, przemycałam pod różnymi postaciami - zapieczone w cieście, schowane w lodach, niewidoczne pod warstwą innych słodkości. Dlatego też D. nieco protestował przeciwko jedzeniu ich w nieprzetworzonej postaci. Mimo wszystko ciasto bardzo mu smakowało, i w końcu skusił się na kilka płatków...

Na wierzch można położyć - tak jak ja - płatki róż z ogródka, można udekorować bitą śmietaną lub też kandyzowanymi płatkami, jak Ola. Tak czy inaczej, będzie smaczne i reprezentatywne. Bo choć nie wyszło specjalnie wysokie, to wygląda po prostu uroczo. Na kameralne imieniny we dwoje - w sam raz.

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 20 cm)

biszkopt:

170 g mąki
85 g cukru
1 łyżeczka proszku do pieczenia
4 jajka
2 łyżki cukru waniliowego

przełożenie:

300 g konfitury różanej

nasączenie:

80 ml mocnej kawy
35 ml wódki

wierzch:

płatki z 2-3 róż

W jednej misce wymieszać przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia i cukrem.

Jajka rozbić, osobno białka i żółtka.

Żótłka utrzeć na puszystą, jasną masę z cukrem waniliowym, a białka ubić na sztywną pianę.

Masę żółtkową powoli wlewać do białek i delikatnie połaczyć.

Partiami wsypywać mąkę z dodatkami, cały czas mieszając. Delikatnie, żeby piana za bardzo nie opadła.

Dno formy do pieczenia wysmarować masłem i wysypać bułką tartą. Gotową masę wylać do formy.

Piec 30-35 minut w 180 st. C., aż do suchego patyczka.

Upieczone ciasto wystudzić w uchylonym piekarniku.

Zupełnie zimne ciasto przekroić na pół.

Zaparzoną kawę przestudzić, wymieszać z wódką.

Nasączyć oba blaty ciasta.

Spodni ułożyć na talerzy lub paterze, rozsmarować na nim konfiturę (jeśli jest zbyt rzdka, należy ją zagotować, odparować i odtudzić), ułożyć na wierzchu drugi blat, delikatnie dociskając.

Ciasto obsypać cukrem pudrem i ozdobić płatkami róży.

Smacznego!

Cóż... Coraz bardziej zaawansowani z nas Kwiatożercy...

O Annach

2010-07-26T19:18:00.004+02:00

Don Juanie, piękny don Juanie!
Kobiet znawco wspaniały i panie!
Czyś ty oślepł, czyś może oszalał?

Przeoczyłeś w bezmyślnym rozpędzie
gołębicę, jakiej nie będzie,
szczęście samo w koronkowych szalach!

Włoskich madonn miałeś trzysta dziewięć,
w Anglii dwieście trzydzieści pięć dziewic,
w Turcji hanum czterdzieści bez jednej.

Mizimita, Zerlina, pasquita,
któż by długą tę litanię odczytał?
Wśród nich Anny szukałeś bezwiednie.

Z ust czyniłeś niezamknięte rany,
purpurowe, rude i różane,
mdlejąc wsparte na zębów diamencie...

on Juanie! każdy może przysiąc,
że ich miałeś w Hiszpanii nad tysiąc,
więcej kobiet niż gwiazd w firmamencie!...

Los łaskawie patrzył na twe dzieła.
Grzechów twoich lekkość go ujęła.
Wiódł cię w kwiatach ku prawdzie porannej.

Lecz spojrzałeś, nie widząc, kto ona.
Przeszłeś obok, biorąc ją w ramiona,
przeszłeś obok pięknej doñi Anny

Doña Anna, jak anieli rajscy,
w sercu twoim nie przeczuła zdrajcy.
Dar infantki rzuciła ci: życie.

Więc gładziłeś ją ręką iskrową,
powtarzając jej to, słowo w słowo,
co mówiłeś Zerlinie, Pasquicie.

Doña Anna - to turkawka złota,
przytulona do piersi żywota...
Primavera - i dotąd niczyja.

Doñi Anny porzucać nie wolno!
Wolno tylko powtarzać jej zwolna:
O paloma, o paloma mia!

Wolno w słodkie jej oczy ukośne
patrzć jedną, drugą, trzecią wiosnę
i najdłuższą posyłać jej falę...

Don Juanie! Wśród zabaw i wina
zapomniałeś, gdzie cel i przyczyna,
ach, niestety, nie wiesz, co to szaleć!

Bóg ci Anny przebaczyć nie może!
Za nią wstanie zemsty całe morze!
Za nią z piersi ordery ci zedrą!

Za nią ujmą się z płaczem kamienie
i do piekła cię pchnie zasłużenie
EL CONVIVADOR DE PIEDRA!

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Anna (z hebrajskiego hannāh - łaska) tłumaczy się jako pełna wdzięku, łaski. W Polsce imię to występuje od 1229, czyli stosunkowo długo. Obecnie jest najpopularniejszym imieniem żeńskim - ponad 1/20 wszystkich kobiet w naszym kraju to właśnie Anie.

26 lipca większość Ann obchodzi imieniny - jest to wspomnienie św. Anny, matki Maryi. Wydaje mi się, że kiedyś w kalendarzu był zaznaczony tylko ten dzień. Teraz Anny jest jeszcze w styczniu, lutym, czerwcu i wrześniu, ale żaden z tych dni nie jest aż tak popularny.

Słynne Anny, o których słyszał chyba każdy, to: Jagiellonka, Boleyn, Austriaczka, Stuart, Barańska, Bonna, Dymna, Jantar, Jopek, Orthodox, Przybylska, Seniuk.

To wszystko powiedziała mi Wikipedia.

Od siebie chciałabym opowiedzieć o moich ulubionych Annach w literaturze.

Oczywiście - Ania Shirley. Szalona, ruda marzycielka, mieszkająca na Zielonym Wzgórzu, a później wśród Szumiących Topoli oraz w Złotym Brzegu. Cała seria jest ważną częścią moich młodszych lat - zaczytywałam się powieścią ciągle od nowa. Nigdy nie miałam dość. Ukochany egzemplarz wygląda na bardzo kochany, dlatego już niedługo pojedzie na wakacje do introligatora - kiedyś moje dzieci też poznają Anię.

I jeszcze Anna z "Krainy Chichów" - córka pisarza, za którego biografię zabrał się główny bohater. Jest to kobieta nieprzeciętna, z wieloma tajemnicami, które będziemy powoli odkrywać w czasie lektury...

Obie książki uwielbiam i polecam - naprawdę warto.

To imię przybyło z bardzo daleka,

A ma znak naszego chleba i mleka.

Jak malwa jest lub dziewanna: Anna.

Annom na ogół nie dzieje się nic złego,

Chyba, że któraś ma pecha

I trafi na Henryka VIII-go.

Liczyć trzeba dokładnie - oto jedyna rada:

Co ósmy Henryk odpada.

A poza tym do wzięcia dla Ann

Jest panów ogromny klan.

Niektórzy nawet wprost o to pytani

Mówią, że bez Ani

to ani, ani.

Ludwik Jerzy Kern

Na koniec chciałabym podziękować wszystkim za życzenia - sprawiliście mi ogromną radość. Bardzo, bardzo dziękuję.
Szczególnie dziękuję za życzenia Rodzicom (róża od Taty jest piękna, czerwona i... Wirtualna. Ale i tak czuję, jak pachnie) i D. za wspaniałe lustro (teraz tylko kilka tygodni katorżniczej diety i mogę powiesić je na ścianie).

Chciałabym też złożyć życzenia wszystkim Annom, Aniom i Anusiom - oby każdy Wasz dzień pachniał szczęściem. Samych uśmiechów i wielu radości. Spełnienia i zadowolenia z życia, spokoju i szaleństw. Wszystkiego najlepszego!

PS Zdjęcia róż - z ogródka. Czasy największej świetności mają za sobą, ale nadal cieszą oko i podniebienie.

A na ciasto imieninowe z nimi w roli głównej zapraszam już jutro.

O nagrodach i aromatycznej paczce

2010-07-22T21:48:00.001+02:00

Miało być wczoraj. Wiem. Ale mam dobre usprawiedliwienie - po niemalże czterech tygodniach wróciłam do pracy. I to od razu na osiem godzin, plus dwie w gratisie w ramach dojazdu. I chociaż wróciłam do domu już o siedemnastej, byłam padnięta. Zjadłam obiad, który ugotował mi D. pod czujnym okiem Adzi, wykąpałam się, zerknęłam w internet, poprzytulałam psa i spać. Baterie się wyczerpały. Dziś jest już nieco lepiej, chociaż jutrzejsza pobudka przed piątą nieco mnie przeraża...

Ale już przechodzę do sedna sprawy. Pierwsze sedno, czyli nagrody od Chilli: absolutnie, cudownie pyszna czekośliwka, którą dostałam za upieczenia ciasta, o którym opowiem innym razem; oraz konfitura z papryki zapakowana w najbardziej urokliwy słoiczek, jaki w życiu widziałam. Jeszcze jej nie otworzyłam - czekam na jakąś wyjątkową chwilę. Czekośliwka niestety się na zdjęcie nie załapała - została pożarta w tempie iście błyskawicznym...

A aromatyczna paczka? Od Ewelosy. Dziewczyna postanowiła zrobić mi po prostu niespodziankę. Kiedy przyjechałam do domu, kartonik stał sobie spokojnie na stole. A kiedy go otworzyłam, po domu rozeszły się niebiańskie wręcz zapachy: czosnek niedźwiedzi (czosnek uwielbiam, ale z takim jeszcze do czynienia nie miałam; póki co - wącham), przyprawa do kurczaka i vegeta domowej roboty (nie muszę mówić, że pojękiwałam cichutko z zachwytu nad tymi aromatami?). Do tego dwa słoiczki - jeden z syropem z czarnego bzu (bardzo, bardzo chciałam zrobić, ale nigdzie w okolicy bzu nie znalazłam niestety; w przyszłym roku będę miała większą motywację do poszukiwań, bo jest bajecznie pyszny), drugi to chutney z rabarbaru (brak mi słów; rabarbar to moja miłość, więc słoiczek niemalże czczę).

I gwóźdź programu - zakwas! Taki porządnie zasuszony, w proszku. Na razie leży spokojnie w szafce i czeka, aż zbiorę się na odwagę.

Obu Paniom chciałabym bardzo, bardzo podziękować. Te wszystkie paczuszki i słoiczki wprawiły mnie niemal w ekstazę - wąchałam, głaskałam, oglądałam przez kilka dni. Potem zabrałam się za pożeranie - ach, jakie to przyjemne... Doznania wizualne i smakowe były (i są nadal) niesamowite. Nie jestem pewna, czy zasłużyłam na tyle szczęścia na raz, ale cieszę się ogromnie. Raz jeszcze - wielkie dzięki!

Francuskie kwadraty z czekośliwką

2010-07-20T16:06:00.001+02:00

Ciepło. Nie gorąco, ale naprawdę cieplutko. Pies ułożył się na stole obok laptopa i drzemie, spokojnie oddychając w rytm obrotów wiatraka. Ja zrobiłam zakupy, bo po trzech tygodniach nieobecności lodówka świeciła pustkami. Kupiłam sobie liczi w puszce i zastanawiam się, co z nim zrobić. Macie jakieś pomysły? Bo nie przypominam sobie żadnego przepisu na te śmieszne owoce. A bardzo je lubię, i chciałabym dobrze wykorzystać. Może sorbet...?

Co do mojej dzisiejszej słodkiej propozycji: jeśli akurat mamy pod ręką (lub w zamrażarce) ciasto francuskie, a w lodówce cudownie kuszący słoiczek czekośliwki od Chilli, te kwadraciki to dosłownie pięć minut roboty. Raz, dwa, i już są w piekarniku. Potem jeszcze chwilka pieczenia, i można się zajadać...

Uwielbiam ciasto francuskie. Maślane, delikatne, pyszne po prostu! A te warstwy...? Poezja. I choć przygotowanie go zajmuje sporo czasu, warto. Z pewnością jest smaczniejsze od tego ze sklepu, a do tego ta satysfakcja... Ja byłam z siebie bardzo dumna. Teraz jest w trakcie poszukiwań przepisu - być może nieco mniej pracochłonnego...? Zobaczymy jeszcze.

Zamiast czekośliwki można dać powidła śliwkowe, lub dowolną konfiturę - ważne, żeby była gęsta, inaczej wypłynie.

A o tym, co jeszcze dostałam od Chilli i pewnej niesamowicie aromatycznej paczce opowiem Wam już jutro.

Składniki:

(na 12 sztuk)

500 g ciasta francuskiego
12 łyżeczek konfitury czekośliwkowej
1 żółtko
1 łyżeczka mleka
cukier kryształ

Ciasto nieco rozmrozić. Pokroić w kwadraty, poukładać na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Na każdym ułożyć łyżeczkę konfitury.

Żółtko roztrzepać z mlekiem, posmarować brzegi, natępnie posypać cukrem.

Piec w 200 st. C. 10-15 minut, do zrumienienia.

Smacznego!

Wakacyjny czas: nadmorze (Mielno i Ustka)

2010-07-19T15:42:00.000+02:00

Dziś bezprzepisowo. Za to wspomnieniowo. Po raz pierwszy.

Trzy tygodnie urlopu spędziłam w Polsce. Cudowny, gorący czas. Bardzo, bardzo mi się to podobało. Dlatego chciałabym się z Wami tymi chwilami podzielić. Jeździliśmy gdzie się dało, dlatego będzie to krótka opowieść w odcinkach. Część pierwsza: nadmorze.

Już w maju Mama D. złożyła nam propozycję wyjazdu do Ustki. Przystaliśmy z ochotą - pogodę zapowiadano cudną, a polskie morze ma w sobie to coś. Nie mogłam się doczekać tego wypadu.

Zanim jednak nastała druga sobota urlopu, na którą wyjazd był zaplanowany, Siostra moja stanowczo zażądała, żeby ją też nad morze zabrać. Raz dwa, i w trzy dni po przyjeździe do Polski wyruszyliśmy do Mielna. Spontanicznie, na jeden miły dzień. Już wtedy zaczynały się iście tropikalne temperatury (dzięki wielkie wynalazcy klimatyzatorów), ale nad morzem było bosko. Gorące słońce, lekki wiaterek, ciepła woda. Udało nam się znaleźć niemalże bezludną plażę:

Było to istotne ze względu na psicę, która mogła swobodnie biegać i zbierać patyczki:

I nawet oswoiła się z wodą na tyle, że trochę pływała. Do tej pory chyba nieco przerażały ją fale, bo tylko biegała przy brzegu i próbowała złapać wodę w zęby. Tym razem też nie wypuściła się głęboko, ale pierwszy krok już za nią.

My też nie omieszkaliśmy się popluskać. Woda była tak ciepła i przyjemna, że chyba do końca życia bym sobie wyrzucała, że nie zdecydowałam się na kąpiel. Młoda i Duży ruszyli jak dwa morsy - wydaje mi się, że z rozkoszą by pływali nawet gdyby im się o kostki małe kry obijały... W każdym razie taka pierwsza morska kąpiel w roku to jest coś. Tutaj D.:

Nasza wycieczka skończyła się spacerem po Mielnie, zakupieniem kilku pocztówek i lodów. Bajka.

A w sobotę, zgodnie z planem, wybraliśmy się do Ustki. Tu też poleżeliśmy na plaży, znów się wykąpałam, jednak wolałam Mielno - tam wybraliśmy plażę za miastem, tu byliśmy w centrum. Mnóstwo ludzi, dzieci sypiących pasek wszędzie, gdzie się da. Nic to.

Na deptaku tłumy - ale i tak udało się znaleźć kilka przyjemnych atrakcji. Pyszna rybka w całkiem jak na nadmorskie warunki przystępnej cenie, Pan z Balonikami, który zrobił dla mnie balonowego Dużego z kwiatkiem (niestety biedak popękał jeszcze tego samego dnia) i niesamowity Pan Malujący Sprejami - muszę powiedzieć, że z zapartym tchem śledziłam powstający obraz. Był niesamowity. Takie coś mogłabym kiedyś powiesić na ścianie mojego domu.

Główną atrakcją wieczoru były jednak fajerwerki - linka już podawałam, ale jeszcze raz, bo może ktoś by chciał obejrzeć: fajerwerki w Ustce.

My mamy tylko kilka zdjęć, dość ciemnych i nie najlepszej jakości, ale cały czas staramy się nauczyć w końcu robić zdjęcia wieczorne:

Tak, wiem, wiem, o obu wyjazdach już pisałam. Ale chciałam pokazać nieco więcej zdjęć, i zachęcić Was do wyjazdów nad morze. Jest piękne. Ciepłe i tajemnicze. Ja mogłabym się w nie wpatrywać godzinami. Tutaj też mam zamiar się nam morze wybrać, i choć to ten sam Bałtyk, to jednak nie ma w sobie tego czegoś... Czy to zasługa polskich plaż, czy po prostu moje nastawienie? Nie mam pojęcia. Grunt, że Mielno, Ustka i mnóstwo innych przyjemnych miejsc czeka, aż odwiedzę je za rok (mam nadzieję...).

Wszystkim życzę udanych, ciepłych, przyjemnych wakacji. Takich, jak lubicie: wylegiwania się w słońcu, zwiedzania, mnóstwa ruchu lub też świętego spokoju. Obyście odpoczęli.

A na wycieczki do Poznania i Krakowa zaproszę już wkrótce.

Sernik z serka wiejskiego

2010-07-12T16:31:00.002+02:00

Dla nikogo, kto tu czasem zagląda tajemnicą nie jest, że kocham serniki. Nawet w taki upał (w tej chwili termometr pokazuje 34,8 st. C., a ja bardzo staram się mu nie wierzyć) jestem w stanie się poświęcić i włączyć piekarnik, żeby wieczorem móc się zajadać kolejnym serniczkiem. Hmm... Prawdopodobnie to zwykłe łakomstwo, ale do tego też ciężko się przed sobą przyznać.

Sernik z serka wiejskiego ma inny smak niż taki z naszego pysznego, polskiego twarogu. Mi do gustu przypadł. Ten akurat jest dość kremowy, ciężki, w sam raz wilgotny - taki, jak lubię. Ale czego tu się spodziewać, jak nie sukcesu, skoro przepis jest od Dorotki, mojego prywatnego sernikowego guru.

To chyba jeden z najkrótszych komentarzy na tym blogu, ale sami rozumiecie: ciepło... Towarzystwo gorącego komputera średnio mi teraz odpowiada. Wolę wyciągnąć się w jak najbardziej przewiewnym miejscu z książką w dłoni, pogryzając mrożone wiśnie. A przy tym trzymać się jak najdalej od kuchni, bo tam we włączonym piekarniku siedzi kolejny serniczek...

Składniki:

(tortownica o średnicy 20 cm)

spód:

180 g ciastek digestive
70 g masła

masa serowa:

300 g serka wiejskiego
200 g serka kremowego
skórka starta z 1 cytryny
sok z 1 cytryny
150 g cukru pudru
3 jajka
240 g kwaśnej śmietany (18%)

wierzch:

250 g jagód

Masło roztopić i przestudzić.

Ciastka dokładnie pokruszyć. Wymieszać z masłem.

Tortownicę wyłożyć folią aluminiową. Na spodzie ułożyć ciastka, docisnąć dłonią lub łyżką.

Włożyć do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Serek wiejski dokładnie zmiksować blenderem, żeby nie miał grudek.

Wymieszać z serkiem kremowym, cukrem pudrem i skórką z cytryny. Wbijać po kolei jajka, dokładnie muksując po każdym dodaniu. Na końcu wlać sok z cytryny i śmietanę. Wymieszać tak, aby masa miała jednolitą konsystencję (będzie rzadka).

Masę wylać na wcześniej przygotowany spód.

Piec 75 minut w 160 st. C.

W razie zbyt szybkiego rumienienia, przykryć z wierzchu folią aluminiową.

Sernik ma być ścięty, o konsystencji galaretki.

Sernik wyjąć z piekarnika, wystudzić, a następnie włożyć do lodówki na co najmniej 3 godziny, a najlepiej na całą noc.

Przed podaniem ozdobić jagodami.

Smacznego!

Przepis dorzucam do akcji Olci, mimo, że jagody są tu tylko opcjonalnym dodatkiem:

Pavlova z truskawkami

2010-07-11T12:30:00.000+02:00

Wróciłam z Krakowa. W czwartek późnym wieczorem. I dopadł mnie upał. Jest tak gorąco, że czuję, jak się roztapiam. Wyjście na dwór jest koszmarem. Kluska tylko robi, co trzeba, i zaraz ucieka z powrotem do klatki (mieszkam w bloku, nie trzymam psa w klatce). Kombinujemy na wszystkie możliwe sposoby, jak osiągnąć jak najniższą temperaturę - wszystko na nic. Pięć minut po wyjściu spod prysznica znów jestem spocona. Wiem, że niezbyt apetycznie to brzmi, ale nie mam siły na pisanie o czym innym. Jest po prostu za gorąco.

Dlatego ważne rzeczy, między innymi relacja z pobytu w Krakowie (bardzo udanego, nadal jestem zachwycona tym miastem aż do granic możliwości) oraz kilka słów o przemiłych prezentach od koleżanek blogowiczek, muszą poczekać. Na chłodniejszy dzień. Lub wieczór. Kiedy będę mogła zebrać myśli w jakąś logiczną całość, żeby dobrze oddać mój zachwyt. Żebyście poczuli to, co ja.

Dziś będzie deser. Klasyk. Najprostszy i pyszny. Idealny na upały, bo przecież kiedy włączymy piekarnik, możemy spokojnie oddalić się z kuchni na te półtorej godziny. Potem już tylko kremówka, owoce i można się zajadać. Lekko, słodko, a do tego truskawkowo. Czego chcieć więcej...?

Ilości owoców nie podałam z premedytacją - po pierwsze nie wiem, ile ich ułożyłam, bo po prostu wyciągałam z pełnej miski dobroci, póki na cieście się miejsce nie skończyło; po drugie każdy może położyć ich, ile dusza zapragnie. Sugeruję - jak najwięcej.

Składniki:

(na bezę o średnicy 22-24 cm)

beza:

6 białek
300 g cukru
2 łyżeczki cukru waniliowego
1 łyżeczk octu
1 łyżeczka mąki ziemniaczanej

wierzch:

500 ml śmietany kremówki (30%)
truskawki

Białka ubić na sztywną pianę. Pod koniec ubijania partiami wsypywać cukier z cukrem waniliowym. Dodać ocet i mąkę ziemniaczaną, dobrze wymieszać.

Blachę wyłożyć papierem do pieczenia. Narysować okrą o średnicy 20-22 cm i wyłożyć pianę z białek.

Piec w 160 st. 10 minut, potem w 120 st. 1,5 h. W czasie pieczenia beza rozejdzie się nieco na boki.

Wystudzić.

Kremówkę ubić. Wyłożyć na zimną bezę, na wierzch wyłożyć truskawki.

Dobrze chłodzić przed podaniem.

Smacznego!

Muffiny karmelowe na jogurcie

2010-07-04T23:54:00.000+02:00

Hmm... Zmęczona jestem. Wczoraj wstałam o szóstej, kładłam się o piątej, dziś na nogach od dziewiątej... Wszystko dlatego, że wybraliśmy się znów nad morze. Tym razem w towarzystwie Mamy Dużego do Ustki, na pokaz fajerwerków, i oczywiście żeby wzmocnić wcześniej nabytą opaleniznę. D. przypłacił to poparzeniami, ja uczuleniową wysypką, ale i tak było cudownie. Fajerwerki można zobaczyć na przykład tutaj, ale na żywo robiły zdecydowanie większe wrażenie. Poza tym dostałam balonikowego Dużego od sympatycznego Pana, przyjrzałam się, jak powstaje obraz malowany sprejem, obejrzałam Neptuna i znów wykąpałam się w morzu (co dla takiego zmarzlaka jak ja jest nie lada wyczynem). Przemiły dzień.

Dziś nieco odpoczęłam, a jutro...? Jutro jedziemy na cztery dni do Krakowa. Bardzo, bardzo się cieszę. Byłam tam raz, a zakochałam się na zabój. Miasto jest piękne, mam nadzieję, że w końcu uda nam się zobaczyć Wawel. Mamy umówioną wizytę u pewnego Pana, od którego - podejrzewam - wyjdę z całą stertą książek. Poza tym chciałabym odwiedzić kilka miejsc, które najbardziej zapadły mi w pamięć. O wszystkim opowiem jak tylko wrócę i w końcu porządnie się wyśpię.

Zostawiam Was z karmelowymi muffinkami, które znalazłam na forum CinCin. Są naprawdę smaczne, jogurtowo-karmelowe. Nie można się im oprzeć. Poza tym - jak to muffiny - banalnie wręcz proste, a składniki zawsze są pod ręką. Nie mogą się nie udać.. Czego chcieć więcej...?

Składniki:

(na 12 sztuk)

suche:

215 g mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
90 g jasnego brązowego cukru
1/2 łyżeczki soli

mokre:

2 jajka
300 g jogurtu karmelowego
2 łyżki skondensowanego mleka słodzonego
55 ml oleju

Do jednej miski przesiać mąkę z proszkiem do pieczenia. Wymieszać z cukrem i solą.

W drugiej roztrzepać jajka, wlać jogurt, mleko i olej, dokładnie wymieszać.

Wlać mokre składniki do suchych, połaczyć niedbale.

Ciasto wylać do przygotowanej wcześniej formy na muffiny (wyłożonej papilotkami lub wysmarowanej masłem).

Piec 15-20 minut w 180 st. C.

Wystudzić na kratce.

Smacznego!

Lody limonkowe z karmelizowanym rabarbarem

2010-07-02T11:16:00.000+02:00

Znowu lody? Dlaczego nie. Pogoda jest... Chciałam napisać piękna, ale nie do końca pokrywa się to z moimi odczuciami. Owszem, jest ciepło, wręcz upalnie, i lubię to, ale zwiedzanie przy takich temperaturach to samobójstwo. Wczoraj wróciłam z Poznania, gdzie byliśmy u Brata Dużego. Nabyłam drogą kupna cudną wręcz książkę pt. Czekoladowy Świat. Jak można się domyśleć, głównym tematem jest czekolada... Ach, jakie pyszności tam proponują! Z pewnością będę z niej często korzystać.Dodatkowym plusem jest fakt, że normalnie jej cena waha się między 60 a 70 zł, a mi się udało dostać ją za 20... Jak stwierdził Duży, za zaoszczędzone 40-50 zł mogę sobie kupić następne.

Poza tym byłam w zoo... Generalnie uczucia mam mieszana co do tej instytucji w ogóle. Uważam, że zwierzęta powinny żyć w swoim środowisku naturalnym, że byłyby tam szczęśliwsze. Ale zobaczyć prawdziwego, żywego słonia, który w dodatku akurat brał kąpiel... Zaparło mi dech z wrażenia. Ogólnie chodziłam z szeroko otwartymi oczyma, i tylko robale przyprawiły mnie o gęsią skórkę...

Teraz już wracam do meritum, czyli lodów. Jedne z lepszych, jakie jadłam. Najlepsze, jakie sama zrobiłam. Karmelizowany rabarbar tak mi zasmakował przy okazji creme brulee, że postanowiłam wykorzystać go do czegoś jeszcze. Ponieważ jest dość słodki, do masy dodałam limonkę - dla zrównoważenia smaków. Wyszło idealnie! Lody są orzeźwiające, słodko-kwaskowe, pyszne po prostu! Wbrew pozorom szybko się je robi, i ręczę, że zadowolą najbardziej wybredne gusta.

Składniki:

(na 1,6 litra lodów)

450 ml śmietany kremówki (38%)
500 ml jogurtu naturalnego
sok z 3 limonek
1 łyżka ekstraktu z limonki
100 g cukru pudru

karmelizowany rabarbar:

300 g rabarbaru
200 g cukru
100 ml wody

Rabarbar umyć, pokroić w około 1centymetrowe kawałki.

Cukier z wodą umieścić w rondelku o grubym dnie, sarmelizować. Wrzucić rabarbar, pokotować kilka-kilkanaście minut, żeby rabarbar zmiękł, ale się nie rozpadł. Ostudzić, a następnie dobrze schłodzić w lodówce.

Kremówkę wymieszać z jogurtem. Wlać sok i ekstrakt z limonki, wsypać cukier puder. Bardzo dokładnie wymieszać.

Włożyć do zamrażarki. Co kilkadziesiąt minut przemieszać, żeby rozbić kryształki lodu.

Kiedy masa będzie już mocno gęsta, prawie zupełnie zmrożona, dodać rabarbar i delikatnie zamieszać nie do połączenia, ale żeby powstał marmurek. Zamrozić całkowicie.

Wyjąć z zamrażarki około 15 minut przed podaniem.

Smacznego!

Lody dorzucam do Akcji Lodowej:

Sorbet truskawkowy

2010-06-29T20:35:00.001+02:00

Nie było mnie tu kilka dni. Oczywiście zaglądałam, czytałam Wasze komentarze, ale na dodanie czegokolwiek nowego nie miałam czasu... W piątek w nocy przyjechaliśmy do Polski (hurrra! Trzy tygodnie wakacji), w sobotę załatwialiśmy kilka rzeczy związanych z samochodem, trzeba było się przywitać i poopowiadać. I tak mówiliśmy i słuchaliśmy aż do niedzieli, kiedy moja Siostra wpadła na pomysł, żeby pojechać nad morze. I to tak zaraz, od razu. W poniedziałek wstałyśmy rano, zabrałyśmy Dużego i ruszyliśmy w drogę. Było cudownie!

Po pierwsze, udało nam się w pobliżu Mielna znaleźć niemalże pustą plażę, co jest bardzo ważne ze względu na psa - tym razem zabraliśmy Klusię:

Poza tym lubię, jak nie ma ludzi. Cicho, spokojnie, tylko szum fal i lekki wietrzyk... Niebo. Pogoda była znakomita - ciepło, ale nie aż tak gorąco, żebyśmy się rozpływali. Woda o dziwo okazała się nie być zupełnie lodowata, i udało mi się popływać (kiedy zanurzyłam się mniej więcej do pasa, Duży stwierdził, że zaraz zajdzie słońce i należy przyspieszyć ten proces).

A później wylegiwanie się na słoneczku... I nieco skonfundowana mina Izy, kiedy wróciła z wyjątkowo krótkiego spaceru wzdłuż plaży. Niechcący trafiła na kawałek przeznaczony dla nudystów... Kto by pomyślał, że jest taka wstydliwa.

A po przyjeździe do domu - sorbet. Pyszny, soczysty, truskawkowy. Zimny. W sam raz na nasze rozognione organizmy i świeżą, piekącą opaleniznę. Polecam!

Składniki:
(na 800 około ml lodów)

1 litr truskawek
3 łyżki likieru pomarańczowego
sok z 1 cytryny
2 łyżki cukru pudru

Truskawki dokładnie zmiksować na pure. Dodoać cukier, likier i sok z cytryny. Wymieszać.

Włożyć do zamrażarki. Co 30-60 minut wyjmować i zamieszać, żeby nie utworzyły się kryształki lodu), aż do całkowitego zmrożenia.

Wyjąć około 30 minut przed podaniem.

Smacznego!

Sorbet dorzucam do akcji Olgi:

oraz do akcji Kasandry6:

Pancakes z bzem (lilak)

2010-06-23T10:05:00.001+02:00

Choć bez jest już wspomnieniem, chciałabym Wam dziś opowiedzieć o pancakes. Uwielbiam je. Są proste, szybkie, i nieziemsko smaczne. Poza tym po wielu trudach, metodą prób i błędów znalazłam mój idealny przepis. Placuszki są delikatne, leciutkie, a do tego dobrze się przewracają na patelni i nie rwą. Receptura to wielokrotnie modyfikowana synteza przeróżnych przepisów znalezionych w sieci.

Wrzuciłam do nich bez. Lilak. Z ogródka. Przygotowałam je dwa razy, zanim bez się skończył. I bardzo, bardzo żałuję, że nie udało mi się powtórzyć ich więcej razy. Jednak smażyłam je w innych wersjach smakowych, i muszę powiedzieć, że też są świetne. Po prostu proporcje płynów i suchych składników są bardzo dobrze dobrane.

Ponieważ bałam się, że bez sam z siebie nie będzie smakował zbyt intensywnie, dodałam kilka kropli ekstraktu z pomarańczy (próbowałam też z migdałowym, ale jednak wersja z pomarańczą jest bliższa ideału). Cytrus wyśmienicie tutaj pasuje.

Polecam do wypróbowania wszystkim placuszko- i kwiatożercom.

Nie wiem dlaczego, ale jakoś nigdy nie pamiętałam, żeby je policzyć... Być może wina leży po stronie konsumentów, gdyż placuszki znikały bardzo szybko, tak gorące, że aż parzyły język

Składniki:

(na kilkanaście placuszków)

150 g mąki
2 kopiaste łyżki cukru
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/3 łyżeczki soli
200 ml mleka
130 ml jogurtu naturalnego
1 jajko
1 łyżeczka ekstraktu z pomarańczy
60 ml oleju
100 kwiatków bzu

Mąkę przesiać do miski, wymieszać z cukrem, solą i proszkiem do pieczenia.

Jajko roztrzepać. Wlać olej, jogurt, mleko i ekstrakt. Wymieszać.

Do mokrych składników wsypać suche, dokładnie wymieszać, żeby nie było grudek. Na końcu wsypać bez, delikatnie połączyć tak, żeby ciasto oblepiało kwiaty.

Smażyć krótko na patelni bez tłuszczu z obu stron na złoto-brązowy kolor.

Podawać z ulubionymi dodatkami, na przykład złotym syropem, dżemem pomarańczowym lub obsypane cukrem pudrem.

Smacznego!

Przepis dorzucam do Klubu Kwiatożerców:

10-te zdjęcie

2010-06-22T09:33:00.003+02:00

W końcu upolowała mnie Chilli. Zabawa w 10-te zdjęcie, czyli pokazanie dziesiątego zdjęcia ze swojego komputera jest ostatnio bardzo popularna na kulinarnych blogach. Dlatego też już na wstępie proszę o wybaczenie, że nie wytypuję kolejnych osób - mam wrażenie, że już wszyscy brali udział...

Wybór akurat tego dziesiątego zdjęcia był wyjątkowo trudny - po pierwsze dlatego, że zdjęcia mam w mnóstwie folderów, część na płytach i ogólnie ciężko dojść do tego, które faktycznie jest tym dziesiątym. W końcu jednak jakoś udało mi się wytypować - i stwierdziłam, że nie ma co pokazywać, bo to jakiś krzak. Nie ma na nim żadnych ciekawych kwiatów - po prostu jakieś brązowe, nudne badyle. W związku z tym wybrałam zdjęcie bardzo niedalekie. Co o nim myślicie...?

Jak się każdy domyślił, są to sarenki. Sztuk dwie. I teraz będzie lekcja poglądowa na temat Danii. W Århus, tuż nad morzem, jest park. Można tam wchodzić bez biletów, za to pożądany niezwykle jest woreczek z marchewką, kilka jabłek lub - co dziwne mi się do tej pory wydaje - nieugotowany makaron... W parku bowiem luzem biegają sobie sarenki i daniele. Są piękne. I jedzą z ręki. Tak jak na przykład ten (ręka jest moja):

Najlepiej iść tam jesienią lub zimą - wtedy nie ma trawy, więc chętniej przyjmują smakołyki. Pozwalają się głaskać, są naprawdę przesympatyczne. Jest to jedno z moich ulubionych miejsc w okolicy. Kiedy czuję na dłoni ciepły oddech, miękkie wargi delikatnie wybierające marchewkę - mam wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu. Czuję taki wewnętrzny spokój...
Wyobraź sobie - stoisz na środku drogi. patrzysz, a pod drzewami nieopodal wyleguje się całe stado. Kiedy tylko dojrzą woreczek obiecujący jakieś smakołyki - powoli zaczynają się ruszać. Już po chwili otacza Cię kilkanaście sztuk, ciekawie zaglądają do wyżej wspomnianego woreczka, wkładają mokre nosy w dłoń i do kieszeni, szukają. Trzeba uważać na samce z wielkimi porożami - czasem taki machnie głową, a spotkanie z twardym rogiem do najprzyjemniejszych nie należy. Oczywiście, robią to zupełnie niechcący...
Obowiązuje kolejka - najpierw starsze, potem dzikie młokosy.
Nawet małe dzieci biegają za sarenkami, a one pozwalają się głaskać, lub po prostu odchodzą z godnością. Obcowanie z naturą...

Te akurat zdjęcia były robione w Walentynki w zeszłym roku. Zapewniam - jedne z bardziej udanych w całym moim życiu.

Serdecznie polecam odwiedzającym Danię zajrzenie do sarenek - gwarantuję niezapomniane wrażenia.

A Chilli dziękuję za zaproszenie do zabawy.

Crumble z truskawkami i kardamonem

2010-06-21T14:35:00.000+02:00

Nigdy wcześniej nie jadłam crumble. Nie mam pojęcia, jak to się mogło stać! Tyle lat omijały mnie takie pyszności... Jednak - jak mawia mój znajomy z liceum - lepiej późno niż później. I tym sposobem dziś na moim stole zagościło właśnie crumble.

Wszystko przez to, że nabrałam nagle ogromnej chęci na truskawki. Akurat miałam paczkę mrożonych, wyjęłam trochę, rozmroziłam i zaczęłam się zastanawiać, jakby tu najlepiej je spożytkować... I wtedy nagle zapaliła się żaróweczka (nikogo ze mną nie było, więc nie wiem, czy była widoczna nad głową jak u postaci z kreskówek). Poszłam do kuchni bez konkretnego przepisu, po prostu wiedząc, że chcę zjeść owoce pod kruszonką.

Ostatnio mam fazę kardamonową, daję go do wielu, wielu rzeczy, więc i tu nie mogło zabraknąć. Muszę powiedzieć, że z truskawkami komponuje się rewelacyjnie... Bardzo mi to smakowało, niedługo powtórka - z pewnością. Może nawet ukręcę sobie do tego lodów waniliowych...?

Muszę się jeszcze przyznać, że całą porcję zjadłam sama... Wszystko dlatego, że po siedmiu dniach spędzonych w pracy postanowiłam się troszkę porozpieszczać. Crumble więc było na śniadanie, choć na deser taka porcja zapewne starczy dla dwóch niegłodnych już osób.

Składniki:

(na naczynie 10x17 cm)

185 g truskawek
1 łyżeczka mąki ziemniaczanej
1/2 łyżeczki ekstraktu cytrynowego
1/2 łyżeczki kardamonu
1 łyżka jasnego brązowego cukru

kruszonka:

20 g mąki
1 łyżka jasnego brązowego cukru
15 g zimnego masła

Truskawki pokroić na mniejsze kawałki. Wymieszać z mąką ziemniaczaną (wchłonie nieco nadmiar soku), ekstraktem, cukrem i kardamonem. Ułożyć równo w naczyniu do zapiekania.

Przygotować kruszonkę. Wszystkie składniki wsypać do miski i zagnieść. Rozkruszyć na owoce.

Piec w 180 st. C. 25-35 minut, aż kruszonka nabierze apetycznej, złoto-brązowej barwy.

Podawać ciepłe samo lub na przykład z lodami.

Smacznego!

Przepis dorzucam oczywiście do akcji Olgi Smile:

Sernik z musem rabarbarowym

2010-06-15T22:57:00.008+02:00

Długo zastanawiałam się, co napisać o tym serniku. I nie przychodzi mi do głowy żadne słowo, które oddałoby jego cudowny smak. Niewątpliwie jeden z najlepszych serników, jakie w życiu jadłam. Dość ciężki (masa serowa musi być gęsta, żeby mus się nie utopił), wilgotny, aksamitny. I ten rabarbar... Poezja! Polecam, polecam bardzo. Ten sernik pozostawi niezatarte wspomnienia na każdym podniebieniu. Gwarantuję.

Niestety, jest już tylko wspomnieniem... Jak większość rabarbarowych specjałów. Już nigdzie nie mogę znaleźć tego specyficznego, kwaśnego warzywka. A szkoda. Na szczęście mamy teraz truskawki... I to z nimi mam zamiar poszaleć. Tym bardziej, że już niedługo będę w Polsce, a tam sezon truskawkowy w pełni...

Żeby stworzyć te obezwładniające wręcz pyszności, zmiksowałam przepisy Atiny oraz Krystyny9.

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 26 cm)

spód:

180 g ciastek digestive
70 g masła

mus rabarbarowy:

800 g rabarbaru
80 g cukru
50 ml gęstego soku (koncentratu) z żurawin

masa serowa:

800 g serka kremowego
4 jajka
3 płaskie łyżki kaszy manny
200 g białej czekolady

wierzch:

500 g kwaśnej śmietany (18%)
2 łyżeczki ekstraktu waniliowego
1 łyżka cukru pudru

Masło roztopić i przestudzić.

Ciasteczka na spód dokładnie pokruszyć. Wymieszać z masłem i wyłożyć dno tortownicy wyłożonej folią aluminiową, dobrze dociskając.

Schłodzić w lodówce podczas przygotowywania masy serowej.

Rabarbar umyć, odciąć końcówki, pokroić na nieduże kawałki. Zagotować z cukrem i sokiem 650 g. Potrzymać na ogniu, aż zmięknie, około 10-15 minut. 2-3 minuty przed końcem gotowania wrzucić resztę. W czasie pieczenia zmięknie, a ładnie będą wyglądać całe kawałki rabarbaru.

Czekoladę rozpuścić na parze i przestudzić.

Serek zmiksować. Dodawać po jednym jajka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Następnie wsypać kaszę mannę, dodać czekoladę. Wszystko razem wymieszać na gładką masę.

Na wcześniej przygotowany ciasteczkowy spód wyłożyć 1/2 masy serowej. Na to 2/3 musu. Następnie resztę sera. Na wierzchu ułożyć resztę musu (nie trzeba go dokładnie rozsmarowywać).

Piec 75 minut w 150 st. C.

Śmietanę wymieszać łyżką z ekstraktem i cukrem pudrem. Dokładnie, ale szybko, żeby nie napowterzyć masy.

Sernik wyjąć z piekarnika, wyłożyć na wierzch śmietanę. Dokładnie rozsmarować.

Z powortem umieścić w piekarniku.

Podpiekać 10 minut w 150 st. C.

Wyjąć. Brzegi odzielić od tortownicy ostrym nożem.

Pozostawić do ostudzenia w temperaturze pokojowej, następnie schłodzić w lodówce przez kilka godzin, a najlepiej całą noc.

Smacznego!

Przepis jest moją ostatnią propozycją w ramach Rabarbarowych Wypieków:

Creme brulee z karmelizowanym rabarbarem

2010-06-12T14:07:00.001+02:00

Nie mam palnika. Nie mam i już. Nawet nie odczuwam potrzeby posiadania. Po co mi coś, czego będę używała raz na przysłowiowe sto lat, a tylko będzie zajmować miejsce?

Ale nabrałam ochoty na creme brulee, który zupełnie przypadkowo znalazłam u Dorotki. I zaczęłam żałować, że jednak tego palnika kiedyś tam nie kupiłam, i że miejsca w szafce nie zabiera. Trudno. Zaczęłam kombinować.

Creme brulee sam w sobie nie robi na mnie wrażenia. Ot, lekko podpieczona kremówka z żółtkami. Nic specjalnego. Cała atrakcyjność tego deseru tkwi w skarmelizowanym cukrze. Ta chrupiąca skorupka sprawia, że całość pozostawia niezatarte wspomnienia niesamowitego smaku.

Podobno można cukier karmelizować w piekarniku, ale z moim wolałam nie próbować - coś mi się wydaje, że i tak nic by z tego nie było... A łyżeczka cukru na wierzchu też nie jest zbyt pociągająca.

Co sprawi, że deser nie będzie mdły, za to zyska jakąś niepowtarzalną rysę? W lodówce leżała odrobina zapomnianego niemalże rabarbaru... W słodkim, różowym sosie prezentuje się zachwycająco, i nadaje kremowi charakteru. Śmiem nawet stwierdzić, że moja wersja dorównuje oryginałowi pod względem wrażeń smakowych. Polecam wszystkim nieposiadaczom palnika jako naprawdę ciekawą alternatywę.

Składniki:

(na 4 kokilki o średnicy 8 cm)

300 ml śmietany kremówki (38%)
4 żółtka
3 łyżki cukru pudru
1 laska wanilii

karmelizowany rabarbar:

250-300 g rabarbaru
200 g cukru
50 ml wody

Laskę wanilii przekroić na pół, wyskrobać nasionka do garnka. Wlać kremówkę, wrzucić pustą laskę i zagotować. Ostudzić. Laskę wanilii wyjąc.

W misce utrzeć żółtka z cukrem - nie do puszystości. Mają tylko zacząć zmieniać kolor. Powoli wlewać ostudzoną kremówkę, nie przestając mieszać.

Można masę przetrzeć przez sitko, żeby pozbyć się ewentualnych grudek.

Masę przelać do kokilek.

Piec w 100 st C. 35 - 50 minut.

Gotowa masą będzie ścięta i nieco galaretowata.

Ostudzić, a następnie schłodzić w lodówce przez co najmniej 3 godziny.

Rabarbar dokładnie umyć, odkroić końce i pokroić w 1-centymetrowe kawałki.

Cukier z wodą umieścić w rondelku o grubym dnie i skarmelizować. Nie mieszać łyżką (może się skrystalizować) tylko delikatnie poruszać rondelkiem.

Kiedy cukier nabierze łądnej złoto-brązowej barwy, wrzucamy do niego pokrojony rabarbar. Trzymamy na ogniu 10-15 minut - rabar nieco zmięknie, ale się nie rozpadnie.

Wyłożyć na talerzyk, ostudzić. Schłodzić w lodówce.

Przed podaniem na creme brulee wyłożyć rabarbar.

Smacznego!

Deser oczywiście dorzucam do akcji Olci i Beaty:

Migdałowe ciasto z rabarbarem i bezą

2010-06-11T10:37:00.000+02:00

Rzadko zdarza mi się piec to samo więcej niż raz. Jest tyle przepisów do wypróbowania, tyle możliwości, że ciągle staram się sięgać po nowe receptury. Tym razem jednak ciasto gościło na naszym stole dwa razy pod rząd! Zawładnęło żołądkami i kubkami smakowymi wszystkich, którzy go spróbowali. Pyszny ucierany spód (do którego przekonałam się właśnie dzięki temu wypiekowi), kwaśna warstwa rabarbaru, a na wierzchu migdałowa beza... Czego chcieć więcej?

Przepis znalazłam w gazetce Gotowanie jest proste, numer 3/2007. I pierwszy raz zrobiłam wszystko, jak było napisane. Niestety - ciasto się nie dopiekło, i mieliśmy warstwę płynną między ciastem właściwym a masą bezową. Poza tym wydawało mi się za słodkie... A i tak zniknęło w ciągu jednego dnia! Duży stanowczo domagał się powtórki, więc upiekłam - tym razem po swojemu. I efekt jest absolutnie boski... Ciasto rozpływa się w ustach, nie można się oprzeć kolejnemu kawałkowi. Jestem pewna, że przy okazji przyszłorocznego sezonu rabarbarowego znów u nas zagości.

Teraz w Polsce trwa sezon truskawkowy. Mam na te owoce dziką wręcz ochotę, ale niestety - tu ciągle pada (a zdążyłam pochwalić czerwiec...), więc są koszmarnie drogie... Cóż, będę musiała jeszcze poczekać.

A póki co, zapraszam na najlepsze ciasto rabarbarowe, jakie jadłam.

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 26 cm)

ciasto:

150 g masła
125 g cukru
1 łyżeczka cukru migdałowego
2 jajka
3 żółtka
150 g mąki pszennej
75 g mąki ziemniaczanej
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
400 g rabarbaru

beza:

3 białka
175 g cukru
2 łyżeczki cukru migdałowego
1 łyżeczka ekstraktu migdałowego

dodatkowo:

30 g płatków migdałowych

Miękkie masło utrzeć z cukrem i cukrem migdałowym na puszystą masę. Wbijać po kolei jajka i dodać żółtka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Przesiane mąki wymieszane z proszkiem do pieczenia partiami dodawać do ciasta, nie przerywając mieszania.

Rabarbar obrać, odciąć końcówki i pokroić na około 4-centymetrowe kawałki.

Ciasto wlać do wysmarowanej tłuszczem i wysypanej tartą bułką formy. Na wierzchu ułożyć rabrbar, delikatnie wciskając w ciasto.

Podpiekać 20 minut w 190 st. C.

W tym czasie ubić białka na sztywno. Pod koniec ubijania partiami dodawać cukier wymieszany z cukrem migdałowym. Na koniec wlać ekstrakt.

Tak przygotowaną bezę wykładamy na podpieczone ciasto łyżką lub za pomocą szprycy. Posypujemy wierzch płatkami migdałowymi.

Piec 8 minut w 200 st. C., po czym zmiejszyć temperaturę do 160 st. C. i piec jeszcze 12 minut.

Wystudzić w uchylonym piekarniku.

Smacznego!

Przepis dorzucam do Rabarbarowych Wypieków:

Nakarm psiaka

2010-06-09T22:23:00.000+02:00

Hmm... Chciałam dziś o czym innym, a znowu będzie o psach. Tym razem przez Usagi. Na jej blogu znalazłam informację o możliwości nakarmienia psa. Wystarczy wybrać pieska - nie trzeba się rejestrować - i kliknąć. Dzięki temu zwierzak dostanie paczkę karmy. Jacobs, Tina, Kama, i inne psy cały czas czekają. To nic nie kosztuje - a im może dać tak wiele.

Jeśli ktoś poszukuje towarzysza, może któregoś z piesków zaadoptować - one wszystkie czekają na dom i trochę miłości.

Wiem, że to wyjątkowo niekulinarny wpis, ale mam fioła na punkcie psów. Sama mam dwa - Klusię, która mieszka z moimi rodzicami, ma 5 lat i nie wyobrażam sobie życia bez niej i Tinę - nasze ośmiomiesięczne maleństwo. Puchate stworzonko, którego radość na nasz widok jest niezastąpiona.

Duży ma w domu dwa psy - Sonię, dużą i dostojną, która jednak potrafi się cieszyć jak dzieciak i Psotę - rudą mamę naszej Tiny.

Czasem się też bawię z psem sąsiadów - Daisy. Ta to ma charakter... Ale przecież też jest cudowna.

Kiedy myślę o psach, które zostały skrzywdzone i nikt ich nie chce - chciałabym zabrać je wszystkie. Każdemu dać ciepło, przytulać i głaskać, karmić i spacerować, cieszyć się obecnością futrzastych przyjaciół.

Dlatego chcę pomóc. I chciałabym poprosić, żebyście Wy też nakarmili pieski. Takie kliknięcie to tylko sekunda, a one nie będą chodzić głodne.

A tutaj Sonieczka, której jeszcze na blogu nie było:

Ta groźna mina to tylko pozory...

Muffiny z rabarbarem

2010-06-06T21:49:00.000+02:00

Ostatnio na blogu zrobiło się cicho. Z dwóch powodów właściwie. Po pierwsze: ostatnio więcej czasu spędzam w pracy i po prostu nie chce mi się piec. Nie mam siły na nic skomplikowanego, czasochłonnego i wymagającego. Poza tym przyjechała Żona Kuzyna Dużego, i objęła kuchnię we władanie. Bardzo to przyjemne - robiła pyszności, a ja tylko jadłam, i jadłam... Mniam!

Jednak chęć pieczenia odzywa się we mnie, i wtedy nie mogę się powstrzymać. Wybieram receptury proste i szybkie - nie mogło się obejść bez muffinek! Bardziej bezproblemowego wypieku na świecie chyba nie ma.

Ponieważ mam ostatnio rabarbaro-manię, wybór nie był trudny. Muffiny są pyszne - słodko-kwaśne, wilgotne, po prostu rewelacyjne. Znikają raz dwa.

Pozakulinarnie - mam nadzieję, że w końcu uda nam się popiknikować, bo czerwiec chyba postanowił nas porozpieszczać. Po deszczowym, chłodnym maju dni zrobiły się cieplejsze, słoneczne, aż żal zamykać się w czterech ścianach. W piątek kilkukilometrowa wyprawa była wręcz rozkoszna - oby w następny weekend pogoda dopisała. Z pewnością nie będziemy siedzieć w domu!

Składniki:

(na 18 sztuk)

suche:

300 g mąki pzennej
1łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody oczyszczonej

mokre:

2 jajka
100 ml oleju
300 ml jogurtu naturalnego
2 łyżki złotego syropu

dodatkowo:

250 g rabarbaru
30 g jasnego brązowego cukru

Do miski przesiać mąkę, wymieszać z proszkiem do pieczenia i sodą.

W drugim naczyniu roztrzepać jajka, wlać olej, jogurt i złoty syrop. Dokładnie wymieszać.

Wlać mokre składniki do suchych, zamieszać tylko do połączenia.

Rabarbar obrać, pokroić na 1-2 cm kawałki, dodać do masy. Zamieszać tak, żeby ciasto oblepiło rabarbar.

Wykładać na blaszkę wyłożóną papilotkami mniej więcej do 3/4 wysokości.

Posypać wierzch brązowym cukrem.

Piec 30 minut w 190 st. C.

Wystudzić na kratce.

Smacznego!

Przepis dorzucam do Rabarbarowych Wypieków:

Torcik latte-macchiato z jogurtem z Weekendowej Cukierni

2010-05-31T23:34:00.001+02:00

Zabrałam się za niego bardzo, bardzo późno. To znaczy spód zrobiłam rano, a obie masy po południu, po pracy. Jednak dopiero dzisiaj! Maj zleciał mi moment, przy tym pogoda zachęcała raczej do drożdżowych wypieków zjadanych na gorąco prosto z piekarnika, niż delikatnych, lekkich pianek. Wczoraj wieczorem doszłam jednak do wniosku, że tak smakowitej propozycji przegapić nie mogę. I zrobiłam. I mam nadzieję, że będzie pyszny, bo wygląda ślicznie. Próba generalna jutro.

Uff... Mam zdjęcia, mam przepis, mogę się dzielić.

Ciasto jest pyszne! Delikatne, po prostu rozpływa się w ustach. Ewelosie należą się wielkie brawa za wybór. Wcześniej przygotowałam ciasto z rabarbarem, które również wyszło świetnie. Także majową edycję WC uważam za niezwykle udaną.
Co jeszcze o torciku? Trzeba działać szybko, żeby ta reszta białej masy, którą wylewamy na wierzch nie stężała. Ponieważ robiłam ciasto na ostatnią chwilę, mogłam skorzystać z rad poprzedniczek. Dlatego żelatynę rozpuściłam w większej ilości wody i wszystko wyszło jak należy, więc to chyba dobra decyzja. Do spodu - standardowo już - sypnęłam nieco mniej cukru i też nie żałuję.
Podsumowując - ciasto pycha. Szczególnie na ciepłe, słoneczne dni, których, mam nadzieję, będzie coraz więcej.

A dlaczego przepis dopiero dziś? Po pierwsze wieczorem nie miałam dobrego światła do zdjęć, po drugie nie mogłam ciasta pokroić, bo bałam się, że wypłynie mi środek. Poza tym Duży zaproponował spacer, zabraliśmy Kuzyna z Małżonką, i ruszyliśmy. Najpierw w las, później uliczkami Hovedgård - naszej najbliższej wioski. Chociaż mieszkam tu już sporo czasu, jakoś nigdy nie miałam okazji do spacerów po tym labiryncie. Wysokie żywopłoty, ciche, kolorowe domy, zadbane trawniki - aż miło popatrzeć. Może i my kiedyś znajdziemy tu swój własny dom...?

A teraz już - zapraszam na ciasto:

Składniki:
(na tortownicę o średnicy 26 cm)

spód:

125 g masła
60 g cukru
2 łyżeczki cukru waniliowego
1/4 łyżeczki soli
2 jajka
100 g mąki pszennej
50 g mąki ziemniaczanej
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia

biały krem:

750 g jogurtu naturalnego
90 g cukru
2 łyżeczki cukru waniliowego
5 łyżeczek żelatyny
125 ml gorącej wody
100 ml śmietany kremówki

ciemny krem:

450 g jogurtu naturalnego
80 g cukru
4 łyżki kawy rozpuszczalnej
4 łyżeczki żelatyny
125 ml gorącej wody
100 ml śmietany kremówki

do dekoracji:

2-3 łyżki kakao

Ciasto:
Miękkie masło utrzeć z cukrem, cukrem waniliowym i solą. Dodawać po

jednym jajku, dokładnie miksując. Partiami wsypywać wymieszane,

przesiane mąki wraz z proszkiem do pieczenia.

Tortwonicę wysmarować masłem i wysypać bułką tartą.
Masę wlać do tortownicy, wyrównać i wstawić do piekarnika.

Piec 30 minut w 200 st. C.

Wystudzić zupełnie.

Spód wyłożyć na talerz i spiąć obręczą do tortów.

Biały krem:
Żelatynę rozpuścić w gorącej wodzie. Przestudzić.
Jogurt wymieszać trzepaczką z cukrem i cukrem waniliowym.
Żelatynę połaczyć z trzema łyżkami masy jogurtowej, następnie z

resztą. Dobrze wymieszać.

Kremówkę ubić na sztywno i wymieszać z masą.
1/3 masy odłożyć i trzymać w temperaturze pokojowej, od czasu do czasu

mieszając (żeby nie stężała). Resztę przez kilka minut schłodzić w

lodówce, następnie wyłożyć na ciasto (zupełnie płynna masa mogłaby w

ciasto wsiąknąć).

Schłodzić w lodówce przez 15-20 minut.

Ciemny krem:
Żelatynę rozpuścić w gorącej wodzie. Przestudzić.
Jogurt wymieszać trzepaczką z cukrem i kawą.
Żelatynę połaczyć z trzema łyżkami masy jogurtowej, następnie z

resztą. Dobrze wymieszać.

Kremówkę ubić na sztywno i wymieszać z masą.
Schłodzić w lodówce przez kilka minut, po czym wyłożyć na stężałą

biała masę.

Włożyć do lodówki na 15-20 minut.

Na wierzch wyłożyć resztę białej masy. Dokładnie wygładzić

powierzchnię.

Schładzać w lodówce kilka godzin (najlepiej przez noc) do zupełnego

stężenia.

Przed podaniem wierzch posypać kakao.

Smacznego!

I banerek WC:

Muffiny owsiane z bananami i żurawiną

2010-05-30T23:04:00.000+02:00

Dzisiaj nieopatrznie przeczytałam pewien artykuł na wp i doszłam do oczywistego wręcz wniosku, że Duży mnie zdradza. Otóż w rzeczonym artykule autor opisywał ileś tam sygnałów, że mężczyzna zdradza. No i jak nic kilka bez problemów do mojego dopasowałam.

1. Dał mi kwiaty bez okazji (zmusiłam go, żebyśmy pojechali po świeży bez, bo w sobotę zrobiłam z nim pyszne pancakes i mam zamiar ten wyczyn powtórzyć, fotografując przy tym kilka sztuk).

2. Wczoraj ładnie się ubrał (znaczy włożył czystą koszulkę na grilla ze znajomymi).

3. Nie odbiera telefonu w pracy (ale w sumie nigdy tego nie robi, więc chyba się nie liczy...).

4. Rozmawiał z dwoma znajomymi ze szkoły o Światowym Dniu bez Stanika (który jest dziś, a jutro podobno jest Światowy Dzień bez Majtek, ale tej wiadomości Wiki nie potwierdza).

Hmm... Jakby tak na to patrzeć, to każdego osobnika płci męskiej (tudzież żeńskiej) należałoby o zdradę podejrzewać. Nie jestem pewna, czy to zdrowe...

I tak, wiem, zamiast czytać bzdety, mogłabym w tym czasie coś upiec (ale dziś kuzynka - mniej więcej - szalała w kuchni) albo bliżej zapoznać się z bohaterami Wichrowych Wzgórz (tak, wiem, że to wstyd, że czytam dopiero teraz), ale tak jakoś sama mi się strona otworzyła... I przynajmniej było się z czego pośmiać.

Koniec głupot. Przejdźmy do sedna dzisiejszego wpisu, czyli absolutnie boskich muffinek.

Zrobiłam je już jakiś czas temu, i spieszę się przepisem podzielić, bo przecież już za godzinę koniec Festiwalu. Przepis znalazłam u Ewelosy, troszkę zmodyfikowałam i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że to jedne z lepszych muffinek jakie jadłam. Mięciutkie, pyszne, no i zdrowe przecież... Wcześniej jakoś płatki owsiane były mi obce, ale polubiłam je niesamowicie i w najbliższym czasie wypróbuję jeszcze co najmniej kilka przepisów z nimi w roli głównej. Banany nadają wilgoci całości, a żurawina... Po prostu ją lubię, a tutaj pasuje doskonale. Polecam serdecznie!

Składniki:

(na 12 sztuk)

suche:

100 g płatków owsianych
200 g mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
90 g jasnego brązowego cukru

mokre:

1 jajko
50 ml oleju
sok z 1/4 cytryny

dodatkowo:

4 banany
80 g suszonej żurawiny

Mąkę przesiać do miski z proszkiem do pieczenia, wsypać cukier i płatki. Wymieszać.

W drugiej misce roztrzepać jajko, wlać olej i sok z cytryny, wymieszać.

Banany obrać i dokładnie rozgnieść widelcem. Dodać do masy jajecznej i wymieszać.

Wlać składniki mokre do suchych, połączyć niedbale. Wsypać żurawinę krótko zamieszać.

Masę wylać do wyłożonej papilotkami formy.

Piec w 170 st. C. 35-45 minut, aż do zrumienienia.

Smacznego!

Przepis dodaję do akcji Usagi:

oraz Joanny:

Dżem rabarbarowo-bananowy z ginem

2010-05-26T09:28:00.001+02:00

Z tym wpisem czekałam na dzień dzisiejszy. Dżem zrobiłam już jakiś czas temu, z myślą właśnie o naszych Mamach. Zastanawiałam się, co dobrze przetrzyma podróż z Danii do Polski, w dodatku będzie prezentem oryginalnym , wyjątkowym i takim od serca. Rozważałam możliwość upieczenia kruchych ciasteczek, które odpowiednio przechowywane długo zachowują świeżość. W końcu jednak padło na dżem - coś, czego jeszcze nigdy nie robiłam. Ba! O robienie tego nie podejrzewała mnie własna Matka! Długo szukałam przepisu. I znalazł się: na forum Smaczny.pl. Właściwie to inspiracja, bo 2 kilo (!) cukru wprawiły mnie w przerażenie, a żadnych żel-fixów nie miałam... Zrobiłam, jak umiałam - i wyszedł. Naprawdę dobry. Z tą wyjątkową nutą, którą zapewnia gin. Słodki od bananów (ilość cukru można jeszcze odrobinę zredukować - trzeba to wziąć na smaka).

Koniec końców podróż za pośrednictwem poczty zmieniła się na podróż autkiem w naszym skromnym towarzystwie - udało się zorganizować dłuższy weekend chwilę przed Dniem Matki, i mogliśmy osobiście wręczać prezenty.

Wszystkim Mamom - a szczególnie mojej i Dużego, Mamie Stasia oraz świeżo upieczonej Mamie małego Bartusia - chciałabym życzyć wszystkiego najlepszego. Odkrywania uroków macierzyństwa i wielkiej radości z samodzielności pociech. Dumy z dzieci i umiejętności odnalezienia tak ważnych chwil dla siebie. Wielu uśmiechów i łez - ale tylko tych ze szczęścia. Jak najmniej smutków i kłopotów. I zważywszy na tegoroczną pogodę majową - słońca, słońca i jeszcze raz słońca. Dosłownie i w przenośni.

Składniki:

(na 3 średnie słoiczki)

1 kg rabarbaru
1 kg bananów
300 g cukru
sok z 1/2 cytryny
100 ml ginu

Rabarbar i banany obrać, pokroić na mniejsze kawałki. Zalać sokiem z cytryny i zasypać cukrem, odstawić na noc (może być do lodówki).

Następnego dnia zagotować i gotować na niewielkim ogniu aż do otrzymania pożądanej konsystencji - im dłużej dżem jest gotowany, tym będzie gęstszy.

Kiedy już jest gotowy - dolać gin, dobrze wymieszać i zdjąć z palnika.

Przekładać do wyparzonych słoików, mocno zakręcać i ustawiać do góry dnem aż do całkowitego ostygnięcia.

Smacznego!

Dżemik dorzucam do rabarbarowej akcji:

Miód z mniszka lekarskiego

2010-05-24T22:38:00.001+02:00

W końcu, udało się! Przygotowałam 4 słoiczki miodu z mniszka. I muszę powiedzieć, że jest naprawdę pyszny... Słodki - jak to miód - z nutą cytryny i tym nieokreślonym kwiatowym smakiem i zapachem. Do tego dochodzi niesamowity kolor - jakby herbaty...? Rewelacja.

Za przepis muszę podziękować Edysi79 - jest świetny. Szczerze - zebranie takiej ilości kwiatków samemu jest czasochłonne (mi zajęło 40 minut), ale w towarzystwie Dużego to moment. Nie wiem, jak on to robi, ale zanim się obejrzałam, już była pełna miska. Szalony jakiś...

Zerwane kwiaty należy ułożyć na białym papierze, żeby wszystkie robaczki powychodziły. Jest to o tyle ważne, że przed wrzuceniem do garnka ich nie myjemy. Wiadomo, że czasem będziemy chcieli konsumować herbatkę z miodem w piątek, a niektórzy wtedy mięska nie jadają.

To tyle, jeśli chodzi o przepis. Polecam serdecznie wszystkim, którzy mają stada mniszków w ogródku - jest to świetny sposób na ich spożytkowanie.

A poza przepisowo - obejrzałam dzisiaj Hrabinę. I muszę powiedzieć, że film zrobił na mnie duże wrażenie. Julie Delpy jest w tej roli naprawdę dobra - uwierzyłam w jej postać od początku do końca. Elżbieta Batory nie jest tutaj okrutnym potworem, ale kochającą kobietą, która aby być piękna i młoda - zrobi wszystko. Szaleństwo i okrucieństwo mieszają się z wielką miłością i potrzebą bliskości, która nie może zostać zaspokojona. Film warty obejrzenia.

Tutaj trailer.

Składniki:

(na 4 średniej wielkości słoiczki)

500 kwiatów mniszka lekarskiego
1 kg cukru
1 l wody
1 cytryna

Kwiaty wrzucić do garnka. Dodać skórkę obraną z cytryny - bez białych części - oraz sok. Zagotować i trzymać na średnim ogniu przez 20 minut.

Odstawić na 24 godziny (może być na blacie w kuchni lub w spiżarce, pod przykryciem).

Następnego dnia dokładnie odcedzić przez bardzo gęste sitko lub gazę. Do płynu dodać cukier i gotować przez 1-1,5 godziny.

Odstawić na kolejną dobę.

Trzeciego dnia miód gotować na wolnym ogniu do zgęstnienia - u mnie około 2,5 godziny. Uważać, żeby nie zrobił się zbyt ciemny - może nabrać gorzkiego posmaku.

Będzie dobry, kiedy łyżka od mieszania odkładana na talerzyk zacznie się do niego przyklejać.

Miód przelać do wyparzonych słoików, mocno zakręcić i ustawić do góry dnem aż do całkowitego wystygnięcia.

Smacznego!

Przepis dorzucam do Klubu Kwiatożerców:

Tarta z rabarbarem na cieście francuskim z Weekendowej Cukierni

2010-05-23T20:13:00.001+02:00

Czy mogę tak na początek nieco niekulinarnie? Otóż od 17 maja w Empikach można kupić Przedświt - antologię opowiadań fantastycznych. I nie byłoby w tym nic aż tak fascynującego, żeby nie wystarczyła wzmianka na moim drugim blogu gdyby nie fakt, że jedno z opowiadań jest autorstwa Dużego. I muszę to powiedzieć - jestem z niego dumna. Więcej o książce tutaj lub na stronie wydawnictwa.

Skoro już się, a właściwie Dużego, pochwaliłam, mogę przejść do słodkiej propozycji na ten dłuższy weekend (w Danii jest jutro święto, więc byczymy się jeden dzień dłużej).

Kiedy zobaczyłam u Ewelosy taką propozycję, nie mogłam się oprzeć. Miałam wielką ochotę spróbować w końcu czegoś z rabarbarem, a ten przepis brzmiał po prostu pysznie.

Ciasto francuskie przygotowałam sama - przepis innym razem - ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby skorzystać z kupnego mrożonego.

Połączenie kwaskowatego rabarbaru ze słodką bitą śmietaną, a to wszystko na lekkim spodzie - po prostu marzenie. Polecam!

Jedyne, co może bym zmieniła, to zamiast budyniu do masy rabarbarowej dałabym kisiel pomarańczowy. Sądzę, że smak pomarańczy nie zdominowałby rabarbaru, i tak bym przygotowała to ciasto następnym razem.

Tak czy inaczej - pożarliśmy je na dwa posiedzenia, i nawet Smok zjadł dwa duże kawałki, choć do bezy tej tarcie daleko...

Składniki:

(na formę 28 cm średnicy)

spód:

450 g ciasta francuskiego
1 jajko

kruszonka:

180 g mąki
100 g masła
80 g cukru
1/4 łyżeczki cynamonu

nadzienie:

750 g rabarbaru
350 ml soku z pomarańczy
20 g cukru
2 opakowania budyniu waniliowego (każde na 1/2 l mleka)

wierzch:

400 g śmietany kremówki
1 łyżka cukru pudru
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

Ciasto francuskie podzielić na pół. Jedną część rozwałkować i wyłożyć nią formę do tarty. Posmarować roztrzepanym białkiem.

Piec 12-15 minut w 200 st. C.

Przygotować kruszonkę:

Masło rozpuścić, przestudzić. Wymieszać z mąką, cukrem i cynamonem.

Resztę ciasta francuskiego rozwałkować na okrąg o średnicy formy, podzielić na 12 trójkątów (jak kawałki ciasta). Posmarować roztrzepanym żółtkiem, posypać kruszonką.

Piec 20 minut w 200 st. C.

Rabarbar obrać, odciąć końcówki i pokroić na mniejsze kawałki. Zagotować z 250 ml soku z pomarańczy i cukrem. Pogotować kilka minut, żeby rabarbar zmiękł, ale się nie rozleciał zupełnie.

Budyń rozmieszać w reszcie soku tak, żeby nie było grudek. Wlać do rabarbaru, jeszcze chwilę pogotwać, żeby masa zgęstniała. Ostudzić.

Masę budyniowo-rabarbarową wyłożyć na ostudzony spód i schłodzić w lodówce.

Kremówkę ubić z cukrem pudrem i ekstraktem, wyłożyć na ciasto.

Na tym ułożyć trójkąty z ciasta francuskiego.

Dobrze schłodzić przed podaniem.

Smacznego!

Ciasto dorzucam do akcji Beaty i Olci:

I jeszcze banerek Weekendowej Cukierni:

Ciasteczka owsiane z żurawiną

2010-05-20T22:48:00.000+02:00

Proszę Państwa, mamy wiosnę! Dziś wyszłam na spacer w bluzce z krótkim rękawem i bez skarpetek, i wcale nie zmarzłam. Szłam sobie z Tiną i żałowałam, że nie wzięłam aparatu. Po niebie sunęły obłoczki układające się w niesamowite kształty: feniks, obok akurat przepływała jakaś fantastyczna ryba w towarzystwie owcy, za nimi wściekała się straszna wiedźma, a nieco dalej, w tle, przejeżdżała na swych saniach zaprzęgniętych w renifery Królowa Śniegu... Nie żartuję - naprawdę to wszystko widziałam.

I tu miałam dylemat - czy dalej wypatrywać na niebie tych niestworzonych kompozycji, czy zachwycać się soczyście zielonymi polami przeplatanymi złotym rzepakiem znajdującymi się na wyciągnięcie ręki...?

Ach ten maj! Pełen niespodzianek - oby coraz bardziej słonecznych.

Co do ciasteczek... Tak naprawdę upiekłam je dość dawno temu, ale jakoś zapomniałam o nich napisać. Mój błąd! Dlaczego? Otóż ciasteczka są pyszne, nie można się oprzeć podjadaniu. Drugi wypiek z płatkami owsianymi - i jestem absolutnie pewna, że nie ostatni. Jak dobrze, że w końcu je (płatki) okryłam!

Przepis znalazłam u Edysi79 i troszkę go zmieniłam - zamiast rodzynek wrzuciłam moją ulubioną żurawinę i dodałam skórkę z cytryny, która idealnie współgrała z kwaskowatymi owocami. Bajka po prostu...

Musiałam też dorzucić nieco więcej płatków - tak z 3-4 łyżki (sypałam na oko z paczki), bo mi się ciasto za bardzo lepiło.

Generalnie - efekt rewelacyjny przy niewielkim nakładzie pracy. Polecam!

Składniki:

(na 20 sztuk)

220 g płatków owsianych
150 g masła
100 g cukru pudru
8 g cukru waniliowego
skórka otarta z 1 cytryny
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
100 g suszonej żurawiny
1 jajko

Płatki owsiane podprażyć na suchej patelni. Pokruszyć, ale nie na miazgę.

Masło rozpuścić, wsypać cukier, cukier waniliowy i skórkę cytrynową, gotować, aż cukier się rozpuści. Przestudzić.

Płatki wymieszać z proszkiem do pieczenia i rodzynkami, wlać masło i roztrzepane jajko. Wszystko dokładnie wymieszać łyżką.

Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia wykładać porcje ciasta, spłaszczać.

Piec 20 minut w 180 st. C.

Studzić na blaszce - będą miękkie, ale w czasie stygnięcia stwardnieją.

Smacznego!

Ponieważ ciasteczka są jak najbardziej owsiane, do rzucam je do akcji Joanny:

Świetnie nadadzą się też na piknik:

Sernik z czekoladą i wiśniami

2010-05-18T21:46:00.001+02:00

Chwilkę mnie nie było. Wszystko przez bardzo spontaniczny weekendowy wyjazd do Polski. Kiedy okazało się, że oboje mamy cztery dni wolne, nie mogliśmy się powstrzymać. I ruszyliśmy. W nocy z czwartku na piątek udało nam się dojechać w osiem godzin czterdzieści minut. Chwilka po prostu.

Pogoda niestety nie była łaskawa - padało, wiało, zimno i nieprzyjemnie. A kiedy już musieliśmy wracać - wyszło słońce. Niestety - nie miałam w samochodzie aparatu (znaczy był w aucie, ale w bagażniku pod stertą worków, torb i rabarbarem), więc teraz uwaga - uruchamiamy wyobraźnię.

Po pierwsze - pola rzepaku wyglądające niemalże jak złoto w promieniach ciepłego, popołudniowego słońca. Ciągnęły się całymi kilometrami, przecinane zielenią lasów lub wielobarwnymi domami. Tak majowo i cudnie...

Po drugie - w tle różowo-czerwone niebo zabarwione przez zachodzące słońce, przetykane fioletowawymi chmurami. Na pierwszym planie ogromne, majestatyczne wiatraki. Do tego podnosząca się mgła. Nastrojowo, nieco dusznie, nie można wyjść z podziwu dla symbiozy natury i techniki.

A później widać już tylko czerwone światła jadących z przodu samochodów.

Ciasto, o którym będzie za chwilę, przygotowałam dla Dużego. Bo miał urodziny. I mógł spotkać się z przyjaciółmi, posiedzieć, pogadać, pośmiać się. W Polsce. Bardzo sympatycznie.

Serniczek jest szczerą wariacją - sama nie wiedziałam, czego chcę - poza tym, że miał być pyszny. Zakup mrożonych malin się nie powiódł, ale wiśnie też świetnie się w całość wkomponowały. Panowie zjedli po kilka kawałków, choć usłyszałam też opinię, że za mało słodki. Często ograniczam ilość cukru - takie wypieki bardziej trafiają w moje gusta. Ale jeśli ktoś lubi na słodko, polecam cukru sypnąć więcej.

Nieco spóźniony sernik urodzinowy:

Jeszcze raz: wszystkiego najlepszego!

Składniki:

(tortownica 20-22 cm)

spód:

130 g herbatników
60 g masła
1 białko

masa serowa:

600 g twarogu podwójnie mielonego
500 ml śmietany kremówki
1 żółtko
2 jajka
80 g cukru
100 g ciemnej czekolady (64%)
200 g wiśni - odsączonych z kompotu lub mrożonych bez rozmrażania

Masło rozpuścić i przestudzić.

Herbatniki dokładnie pokruszyć. Dokładnie wymieszać z masłem.

Ciasteczka równomiernie rozłożyć w formie wyłożonej folią aluminiową, docisnąć.

Piec 15 minut w 175 st. C.

Zaraz po wyjęciu z piekarnika posmarować roztrzepanym białkiem i zostawić do wystudzenia.

Czekoladę posiekać na średniej wielkości kawałki - takie, żeby je było czuć w cieście.

Twaróg zmiksować z kremówką i cukrem. Dodawać po jednym jajku i żółtko, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Wsypać czekoladę i wiśnie,delikatnie wymieszać.

Masę serową wyłożyć na wcześniej przygotowany spód.

Piec w 175 st. C. 90-100 minut (przy mniejszej formie czas pieczenia należy wydłużyć).

Wystudzić w uchylonym piekarniku.

Przed podaniem posypać kakao.

Smacznego!

Mleczne lody kwiatowe

2010-05-10T21:17:00.003+02:00

Zimno. Mokro. Deszczowo. Bezsłonecznie. Pochmurnie. Czy to naprawdę maj...?

Na przekór pogodzie i prognozom - u nas lody. I to nie byle jakie - bo pierwsze samodzielnej produkcji. Bez maszyny do lodów (szczęśliwi posiadacze mają ułatwione zadanie), więc nieco czasochłonne. Ale za to jakie dobre...

Z jednej strony nieprzyzwoicie słodkie przez dodatek mleka skondensowanego słodzonego, z drugiej nieco kwaskowate od cytryny, i jeszcze niesamowicie aromatyczne przez dodatek suszonych kwiatów. Bardzo nam smakowały.

Kwiatki można wrzucić każde. Ja użyłam mieszanki melisy cytrynowej, róży, hibiskusa, jaśminu, pomarańczy, lawendy, bluszczyku kurdybanka oraz nagietka. Zapach jest niesamowity, a smak niezwykle oryginalny.

Lody kusiły mnie od dawna, nigdy nie jadłam takich domowej produkcji. Kiedy byłam mała, Mama robiła te z paczki - dolewało się mleka, do zamrażarki i gotowe. Były dobre, ale chciałam spróbować takich zrobionych w domu od podstaw, bez bliżej niezidentyfikowanych dodatków. W końcu zaadaptowałam do swoich potrzeb przepis Dorotki. Zmieniłam ilość składników (w Anglii są mniejsze puszki), zaburzyłam nieco proporcje, bo nie chciało mi się liczyć - i są. A właściwie były - mleczne lody kwiatowe.

Składniki:

(na prawie litr lodów)

530 g (jedna puszka) mleka skondensowanego słodzonego
300 ml mleka
300 g twarożku śmietankowego
2 łyżki cukru waniliowego
sok z 1/2 cytryny
4 łyżki suszonych kwiatów

Mleko, mleko skondensowane, twarożek, cukier i sok z cytryny zmiksować na gładką masę. Wsypać kwiaty, wymieszać.

Zamrozić.

Mniej więcej co godzinę aż do całkowitego zamrożenia lody wyjmować i miksować, żeby rozbić tworzące się ryształki lodu.

Jeśli będą zbyt twarde, włożyć na 30-60 minut przed podaniem do lodówki.

Smacznego!

Lody dorzucam do Kwiatożerczej Akcji:

Bardzo pomarańczowe bułeczki

2010-05-09T20:31:00.001+02:00

Dziś miało być o czym innym, ale znalazłam swój sposób na zaklinanie wiosny. Może nie tylko ja mam dość ciągłego wiatru i zachmurzonego nieba? Może komuś innemu te bułeczki też pomogą? Nie mogę pozwolić, żeby tak magiczny przepis tkwił w czeluściach mojego dysku C.

Znalazłam je na forum CinCin u Krystyny9, jakoś na początku tygodnia. I wymyśliłam sobie, że zrobię je w piątek - bo pogoda jakaś taka nijaka, i drożdżowe będzie pycha. Ale cały dzień bawiłam się w kuchni z czym innym, i nie zdążyłam. W sobotę z kolei pół dnia przespaliśmy, a późnym popołudniem przyjechali goście, więc znów się nie wyrobiłam. W końcu, dzisiaj, jakoś po drugiej zabrałam się do roboty. Jak tylko zagniotłam ciasto i odstawiłam do wyrastania, wyszło słońce! Naprawdę! I jest cały czas. A przez cały weekend wiało, padało i nos wyściubiałam na dwór tylko po to, żeby wyjść z psem na moment. I teraz dręczy mnie pytanie - co by było, gdybym bułeczki upiekła w piątek...?

Nic to. Wolny mam jeszcze wtorek, więc może załapię się na odrobinę słońca. Wczoraj rozmawiałam z Mamą i mówiła, że całe lato ma być bardziej deszczowe niż słoneczne, raczej zimne niż ciepłe. Troszkę mnie taka perspektywa przeraża... Ale przecież teraz już wiem, co zrobić, żeby wywabić słonko zza chmur.

Bułeczki, a raczej pyszne drożdżowe ciasto do odrywania, są naprawdę mocno pomarańczowe. Skórka i sok w cieście, cytrusowa otoczka i dżem... Oczywiście pomarańczowy.

Z tym dżemem to w ogóle osobna historia. Zawsze lubiłam pomarańczowy, ale od kilku miesięcy mam na jego punkcie jakiegoś fizia. Nie mogę się oprzeć słoiczkom z napisem appelsin na etykietce. Teraz kupiłam taki 900 g, ale obawiam się, że na długo nie wystarczy...

W oryginalnym przepisie dokonałam kilku zmian, między innymi kremówki na twarożek (śmietana wyszła chwilę wcześniej do lodów). Oczywiście robiłam bez maszyny, której nie posiadam, i ze świeżymi drożdżami zamiast suszonych. Wyszło naprawdę rewelacyjnie - jesteśmy tylko we dwójkę teraz, a połowę zjedliśmy na jedno posiedzenie. Nie jestem pewna, czy kawałeczek zostanie na jutrzejsze śniadanie... Polecam serdecznie.

Składniki:

(na 8 bułeczek i tortownicę o średnicy 26 cm)

400 g mąki

15 g świeżych drożdży

2 łyżki cukru

160 ml letniej wody

skórka otarta z 1 pomarańczy

sok z 1 pomarańczy

50 g twarożku kremowego

1/2 łyżeczki soli

25 g masła

nadzienie:

8 łyżeczek dżemu pomarańczowego

dodatkowo:

70 g masła

skórka otarta z 2 pomarańczy

90 g jasnego brązowego cukru

Mąkę przesiać do miski. Zrobić dołek, wkruszyć drożdże, zasypać cukrem i zalać połową wody. Odstawić na 15 minut, żeby drożdże ruszyły.

Masło rozpuścić i przestudzić.

Do miski z mąką dodać resztę wody, skórkę i sok z pomarańczy, twarożek i sól. Zagnieść.

Dodać masło i wyrobić elastyczne ciasto - może się lekko lepić.

Odstawić w ciepłe miejsce na 1,5 godziny do wyrośnięcia.

Rozpuścić i przestudzić resztę masła.

Skórki z pomarańczy dokładnie wymieszać z cukrem w osobnej miseczce.

Wyrośnięte ciasto podzielić na 8 równych części. Z każdej lepić okrągła bułeczkę, nakładając po łyżeczce dżemu. Obtaczać w maśle, a potem w cukrze ze skórkami. Układać w tortownicy blisko siebie - jedną na środku, pozostałe dookoła. Jeśli zostanie skórek - wysypać na wierzch.

Odstawić na 30 minut do napuszenia.

Piec 35-40 minut w 175 st. C.

Smacznego!

Mango lassi

2010-05-08T23:01:00.000+02:00

Dziwnograju, Asiejko - oczywiście, że może być z mango. W sumie to jest właśnie ta najbardziej popularna wersja - ja miałam ochotę wypróbować natychmiast, więc wzięłam to, co było pod ręką - czyli banany.

Kiedy udało mi się zakupić mango, spróbowałam z nim. I muszę przyznać, że bananowe smakowało mi bardziej. Być może sprawił to dodatek kardamonu... Nie mam pojęcia.

Mango przecież lubię, kiedyś miałam okres, że jadłam kilka w tygodniu. Zafascynowały mnie niesamowicie, a ich smak... Po prostu nie mogłam się oprzeć. Teraz mi ta mania przeszła, ale od czasu do czasu zjadłam z przyjemnością.

To lassi jest delikatne, bardzo mleczne, przyjemnie słodkie. Dobre.

W ogóle to dzisiaj miał być wpis o zupełnie czym innym, ale przyjechali niespodziewani goście, zrobiło się późno, i... Chce mi się spać. Więc o gościach i debiucie będzie innym razem.

Choć pogoda nieco niedomaga, zapraszam na pyszne, chłodne mango lassi.

Składniki:

(na 3 porcje)

1 dojrzałe mango
250 ml jogurtu naturalnego
100 ml mleka
1 łyżka miodu

dodatkowo:

kostki lodu

Mango obrać, pokroić na mniejsze kawałki. Dokłądnie zmiksować. Wlać jogurt i mleko, wymieszać. Dosłodzić miodem - 1 łyżką lub więcej.

Schłodzić.

Podawać z kostkami lodu.

Smacznego!

Muffinki z jagodami

2010-05-07T14:30:00.001+02:00

Dlaczego szybkie muffinki są smaczne? Bo są smaczne i szybkie... Parafrazując jedno z naszych ulubionych powiedzonek z czasów licealnych.

Te były robione błyskawicznie, kiedy okazało się, że goście na progu, a ja nie mam nic słodkiego... No dobra - coś znajdzie się zawsze. Czekolada na przykład, czy lody... Ale chciałam im zaserwować jakieś ciasto. Nie było czasu - więc przygotowałam muffinki. Zniknęły szybciutko - dodatek jagód sprawił, że były przyjemnie wilgotne, i jakby letnie...

Tymczasem pogoda za oknem paskudna - wieje, jakby ktoś się powiesił (jak to subtelnie z rana ujął Tadeusz), więc z wielkich spacerowych planów z Tiną nici. Za to mogę poszaleć w kuchni. Wspomnienie tych muffinek jest jeszcze żywe, ale powoli ucieka... Więc trzeba przygotować coś nowego. Chodzi za mną drożdżowe - w takie zimne, bezsłoneczne dni świetnie poprawia nastrój.

Póki co, zapraszam na pyszne muffinki.

Przepis ze strony Tak sobie pichcę, ale pozwoliłam sobie dokonać sporych zmian (z powodu braku czasu całkowicie pominęłam kruszonkę...).

Składniki:

(na 12 sztuk)

suche:

250 g mąki

100 g cukru

1/4 łyżeczki soli

2 łyżeczki proszku do pieczenia

mokre:

60 ml oleju

1 jajko

120 ml mleka

dodatkowo:

150 g mrożonych jagód

Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia. Dosypać sól i cukier, wymieszać.

W drugiej misce roztrzepać jajko, wlać olej i mleko, wymieszać.

Wlać płynne składniki do suchych, połaczyć. Wsypać jagody i wymieszać. Mogą zostać grudki.

Ciasto wyłożyć do przygotowanej formy wyłożonej papilotkami.

Piec 25 minut w 190 st. C.

Smacznego!

Muffinki w sam raz na piknik z Usagi:

Drożdżowe ślimaczki cytrusowe

2010-05-04T20:33:00.001+02:00

Dziś proszę Państwa zapraszam na powrót do przeszłości. Nie bardzo dalekiej, zaledwie do ostatniej Wielkanocy. Bowiem uświadomiłam sobie właśnie, że nie podałam przepisu na absolutny hit tych Świąt. Zajadali się wszyscy - Rodzice Dużego i on sam, Młoda, która jest strasznie wybredna i wreszcie Mama, która nie mogła się oderwać od talerza. Poczęstowała też koleżanki z pracy - ponoć bardzo smakowało. Wychwalane pod niebiosa, znikające błyskawicznie, świetnie się prezentujące - ślimaczki drożdżowe!

Zaczęło się od tego, że Mama w jakiejś gazetce zobaczyła takie właśnie bułeczki. Wyglądały bardzo zachęcająco, ale przepis mnie do siebie nie przekonał. A moment, gdzie należałoby zwijać osobno każdą bułeczkę, odstraszył mnie całkowicie. Jestem leniem - i przyznaję się do tego bez bicia. Takie zabawy mnie nie rajcują - ale Mamie tak się te bułeczki podobały... Więc zaczęłam szukać. I znalazłam szybko, na Moich wypiekach. Zmieniłam nieco przepis na cynamonki, żeby dopasować go do Maminej zachcianki - i proszę bardzo. Idealnie wyważone smaki - wyraźne cytrusy, niezbyt słodkie, a na pierwszym planie cudowne ciasto drożdżowe. W ciągu tygodnia piekłam je dwa razy, i wszystkie zniknęły momentalnie.

A skoro już o domu mowa - tam, zamiast Tiny mam w kuchni innego towarzysza. Moją Klusieńkę:

Nasze kochanie ma już pięć lat, i nie wyobrażamy sobie domu bez niej. Mama ma na jej punkcie fioła, a Tata, który na początku się zarzekał, że nie przyłoży ręki do wychowania tego czegoś, teraz z nią śpi i dzieli się kiełbasą (my z Młodą rzadko dostępujemy tego zaszczytu). A ponieważ Tinowatej tu pełno, musiałam w końcu przedstawić mojego psa pierworodnego.

Już chyba tylko wypada mi przeprosić, że nie podzieliłam się tym przepisem wcześniej - jest rewelacyjny, i nie zawaham się go użyć ponownie.

Składniki:

(na około 50 sztuk)

ciasto:

240 ml letniego mleka

2 jajka

800 g mąki pszennej

2 kopiaste łyżki cukru

125 g masła

40 g świeżych drożdży

1/3 łyżeczki soli

nadzienie:

90 g cukru

skórka otarta z 2 cytryn

skórka otarta z 1 pomarańczy

dodatkowo:

1 roztrzepane jajko

65 g masła

Wymieszać drożdże z cukrem, 2 łyżkami mąki i 120 ml mleka. Odstawić w ciepłe miejsce na 20-30 minut, do podwojenia objętości.

Masło rozpuścić i przestudzić.

Do miski przesiać mąkę, dodać sól, jajko, resztę mleka i wyrośnięty zaczyn. Dobrze wyrobić.

Dodać masło. Wyrobić elastyczne, nieklejące ciasto.

Odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na 1,5 godziny.

Cytrusowe skórki dokładnie wymieszać z cukrem.

Masło rozpuścić.

Wyrośnięte ciasto podzielić na 4 części.

1 rozwałkować na prostokąt grubości około 3-4 mm, posmarować rozpuszczonym masłem za pomocą pędzelka, dokładnie rozsmarować cytrusową posypkę. Zwinąć wzdłuż dłuższego boku jak roladę, pokroić na 1,5-2 centymetrowe części.

Układać płasko na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, smarować roztrzepanym jajkiem.

Piec w 180 st. C. 10-15 minut.

Tak samo postąpić z pozostałym ciastem.

Smacznego!

Bananowe lassi

2010-05-03T22:40:00.000+02:00

Choć pogoda za oknem nie do końca majowa (czyli ciepła, słoneczna, z przyjemnym, lekkim wiaterkiem), postanowiłam wypróbować przepis na lassi. Niedawno przeczytałam Sól i szafran Kamili Shamsie, i lassi mnie zafascynowało. W ogóle książka aż pachnie najróżniejszymi, dla mnie bardzo egzotycznymi aromatami. Autorka, choć nie podaje żadnych przepisów, opisuje jedzenie w taki sposób, że aż ślinka cieknie. Poza tym cała historia jest niezwykle ciekawa, więc książkę polecam.

Wracając do lassi - przejrzałam wiele stron z przepisami, i w końcu stworzyłam swoją wariację na temat. Bananową, bo mango nie miałam, a chciałam spróbować tu i teraz.

Efekt - rewelacja. W ciepłe dni faktycznie świetnie zastąpi colę, podane z dużą ilością lodu przyjemnie chłodzi. W wakacje z pewnością nie raz pojawi się na naszym stole.

Przy okazji - muszę się do czegoś przyznać. Już kiedyś pisałam, że przygodę z pieczeniem zaczęłam od ciast z paczki. Wychodziły zawsze, były bezproblemowe i zachęciły mnie do przygotowywania wszystkiego od podstaw. W weekend chciałam upiec ciasto na kisielu, i w trakcie poszukiwań rzeczonego (bezowocnych niestety) natrafiłam na zapomniane paczki z ciastami. Raz kozie śmierć - pomyślałam, i przygotowałam sernik na zimno.

Nie był zły. Lekki, pewnie taki jak zawsze. Ale... Smakował chemią. Tak się przyzwyczaiłam do domowych ciast, że tamto... Po prostu smakowało mi chemią.

Teraz zastanawiam się, co zrobić z pozostałymi paczkami...

Historii zielonych naleśników, z których wyszły gluty (bardzo smaczne, ale jednak gluty) Wam oszczędzę.

Zapraszam na bananowe lassi.

Składniki:

(na 3 porcje)

250 ml jogurtu naturalnego
250 ml mleka
2 łyżki cukru
2 dojrzałe banany
1/2 łyżeczki mielonego kardamonu
sok z 1/2 cytryny

dodatkowo:

kostki lodu

Banany pokroić na mniejsze kawałki, dokładnie zmiksować z cukrem, kardamonem i sokiem z cytryny. Dodać mleko i jogurt, dokładnie wymieszać.

Schłodzić.

Podawać z dużą ilością lodu.

Smacznego!

Czekoladki z cytrynowym ganache

2010-05-01T23:34:00.000+02:00

Dziś będzie o drugim prezencie dla Laimy. Chciałam, żeby to było coś małego, a jednocześnie... Wykwintnego? To chyba dobre słowo. Czekoladki, które przygotowałam, choć nie są tak zgrabne, jakbym sobie życzyła, wywołały niemały entuzjazm. Przede wszystkim Panów w domu, którzy podjadali jak tylko się odwróciłam - pierwsza partia zniknęła niezauważenie w ciągu kilkunastu minut. To chyba dobra rekomendacja...?

Za takie coś zabrałam się po raz pierwszy. Bałam się strasznie, bo wiadomo, że im się człowiek bardziej stara, tym bardziej wszystko idzie nie tak. Tym razem jednak zostawiłam sobie duży zapas czasu, i wszystko poszło dobrze. Kilka czekoladek rozsypało się przy wyjmowaniu - wyżej wymienieni Panowie mieli pretekst, żeby je od razu pochłonąć.

Czekoladki robiłam w silikonowej formie do lodu - sprawdziła się bardzo dobrze. Używałam różnych czekolad - na zdjęciu widać różnicę w kolorze. Była zwykła 70%, troszkę mlecznej oraz 70% aromatyzowane pomarańczą i maliną. Wszystkie świetnie się komponowały z cytrynowym wnętrzem.

Sukces zawdzięczam Marg, która podała przepis na forum CinCin, a w innym poście udzieliła dokładnej instrukcji, jak działać.

Składniki:

(na około 50 czekoladek, zależnie od wielkości)

ganache:

150 ml kremówki (38%)
150 g białej czekolady
skórka otarta z 2 cytryn
sok z 1 cytryny

dodatkowo:

350-400 g czekolady (70%)

Najpierw przygotować ganache:

Czekoladę rozpuścić z kremówką, dokładnie wymieszać. Dodać skórkę i sok z cytryny, mocno podgrzać nie przerywając mieszania.

Wystudzić. Schłodzić w lodówce.

Foremkę do czekoladek włożyć do zamrażarki na kilkanaście minut.

Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej, wystudzić. Ma być płynna, ale chłodna.

Za pomocą małego pędzelka dokładnie wysmarować każde wgłębienie w foremce. Włożyć do zamrażarki lub lodówki na kilkanaście minut.

W ten sam sposób nałożyć drugą warstwę.

Czekolady ma być dużo - wtedy skorupki będą twardsze i łatwiej dadzą się wyjąć.

Gotowe skorupki napełniać ganache za pomocą szprycy do 4/5 wysokości.

Uważać, żeby nie wybrudzić brzegów - wtedy czekolada się dobrze nie sklei i czekoladka będzie przeciekać.

Odstawić do schłodzenia na około 20 minut.

Po tym czasie wylać na wierzch czekoladę do pełna, dokładnie wyrównać.Schłodzić.

Gotowe czekoladki delikatnie wyjmować z foremki. Można na kilka sekund włożyć do gorącej wody, żeby lepiej odchodziły.

Smacznego!

Sernik londyński z bratkami

2010-04-27T21:19:00.000+02:00

Tak, właśnie po to przygotowałam bratki w cukrze. Kiedy zobaczyłam sernik z fiołkami po prostu musiałam przygotować coś takiego. Jak już mówiłam - fiołków u mnie niet. Trudno. Zadowoliłam się bratkami.

Idea powstała już dawno, a realizacji doczekała się z okazji urodzin Laimy - koleżanki Dużego z pracy i mojej coraz bliższej.

W ogóle przedsięwzięcie wymagało ode mnie sporo - najpierw rodzaj sernika. Długo się zastanawiałam - i wreszcie wybór padł na londyński od Dorotki - już go kiedyś piekłam, więc nie bałam się aż tak bardzo. Zamiast wyraźnej cytryny wrzuciłam bratki - i działało.

Następnie wymyśliłam sobie, że skoro ciasto jest urodzinowe, to nie może zabraknąć napisu (którego niestety nie udało mi się uwiecznić). Masochistka, wygrzebałam rozmówki polsko-litewskie, i stworzyłam viso geriausio, czyli po prostu wszystkiego najlepszego. W sumie wiem, że niby nic trudnego, ale jak ja się bałam literówki! Na szczęście obyło się bez wpadki i serniczek wraz z napisem mógł powędrować na stół jubilatki.

Impreza była udana. Grono polsko-litewsko-duńskie dogadało się bez większego problemu (sama odbyłam miłą konwersację z jednym z Duńczyków, który też nie rozumiał litewskich dowcipów), jedzonko było pyszne, a sernik z samego rana zachwycił. Smakował wszystkim, choć Laima nie za bardzo chciała uwierzyć, że może zjeść dekorację.

Wniosek - urodzinowy bukiet można przygotować w niecodzienny sposób.

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 20 cm)

spód:

150 g ciastek digestive
60 g masła

masa serowa:

600 gtwarożku kremowego
120 g drobnego cukru
3 jajka
3 żółtka
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
10 bratków w cukrze lub świeżych

polewa:

145 ml kwaśnej śmietany (18%)
1 łyżka cukru pudru spod suszenia bratków
1/2 łyżeczki ekstraktu z wanilii

dodatkowo:

bratki w cukrze

Spód:

Masło rozpuścić.

Ciasteczka dokładnie rozgnieść, wymieszać z roztopionym masłem.

Formę wyłożyć folią aluminiową (na spód położyć folię, zapiąć obręcz i zawinąć resztę folii do góry).

Ciastkami wyłożyć spód formy, mocno dociskając.

Włożyć do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Masa serowa:

Serek ubić z cukrem na gładko. Po kolei wbijać jajka i żółtka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Następnie wlać ekstrakt i zmiksować.

Na końcu wsypać płatki braktów (świeże wcześniej dokładnie wypłukać), delikatnie wymieszać łyżką.

Masę serową wylać na przygotowany wcześniej spód.

Piec w 180 st. C. 50 minut w kąpieli wodnej foremkę z ciastem włożyć do większej, wypełnionej gorącą wodą sięgającą mniej więcej do połowy formy z ciastem).

Ciasto ma być ścięte i dość sztywne.

Przed końcem pieczenia ubić śmietanę z cukrem i ekstraktem. Sernik wyjąć z piekarnika, wyłożyć na niego polewę i dokładnie rozsmarować.

Piec jeszcze 10 minut bez zmian temperatury.

Upieczone ciasto wyjąć z wody, rozpakować z folii i wystudzić. Schłodzić w lodówce przez kilka godzin, a najlepiej przez całą noc.

Przed podaniem ozdobić wierzch bratkami w cukrze.

Smacznego!

Przepis rzecz jasna dorzucam do Klubu Kwiatożerców:

Ciasteczka ANZAC

2010-04-26T10:22:00.001+02:00

Wstyd się przyznać, ale nigdy nie upiekłam nic z dodatkiem płatków. Nie dlatego, żeby mnie te przepisy nie ciekawiły, ale... Jakoś zawsze trafiał się atrakcyjniejszy przepis. Nie oszukujmy się - zwykłe ciasteczka owsiane nie wyglądają piorunująco. Niemy zachwyt zarezerwowany jest dla ciast i ciastek bardziej efektownych.

Jednak wczorajszy dzień w końcu zmotywował mnie do pierwszej próby. Jak uświadomiła mnie Wikipedia, 25.04 obchodzony jest ANZAC Day - i dlatego chciałam przygotować właśnie te ciasteczka. Podobno składniki dobrano tak, żeby nie zaszkodziła im żadna długa podróż.

Cóż - ciasteczka mają śliczny, złotawy kolor, są pyszne i syte. Z Tiną od rana podbieramy z talerza. I choć wyglądają tak niepozornie, smakują naprawdę dobrze. Płatki są mocno wyczuwalne, całość jest umiarkowanie słodka, i przecież można się oszukiwać, że to prawie samo zdrowie.

Polecam do wypróbowania nie tylko tym, którzy mają przed sobą swój pierwszy owsiany raz.

A dziś z kolei mamy Światowy Dzień Własności Intelektualnej. Moim zdaniem przydałoby się jakieś ogólne na ten temat uświadamianie, bo jest wielu ludzi, którzy - niestety - myślą, że co w internecie, to należy do wszystkich... Ale to tylko taka mała dygresja.

Składniki:

(na 25-30 ciasteczek)

170 g płatków owsianych
170 g mąki
100 g cukru
80 g wiórków kokosowych
125 g masła
2 łyżki złotego syropu
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
1 łyżka wrzącej wody

Masło rozpuścić w garnuszku, dodać złoty syrop, dobrze wymieszać (nie gotować).

Sodę rozpuścić we wrzącej wodzie, dolać do masła, wymieszać.

Mąkę przesiać, dodać płatki, cukier i wiórki kokosowe, wymieszać.

Do mąki wlać masło, wymieszać na jednolitą masę. Będzie dość gęsta.

Układać porcje ciasta na blaszce wyłożónej papierem do pieczenia, spłaszczać - ciasteczka nie będą rozlewać się na boki prawie wcale.

Piec 10-15 minut w 180 st. C. na złoty kolor.

Studzić na blaszce - będą bardzo miękkie, stwardnieją w czasie stygnięcia.

Smacznego!

Przepis dorzucam do akcji Joanny63:

Bratki w cukrze

2010-04-23T22:45:00.000+02:00

Dziś najkrótszy przepis z możliwych. Szybki, aromatyczny, nieskomplikowany. Przyprawiający niemalże o zawrót głowy. A mowa oczywiście o kwiatkach.

Odkąd zobaczyłam akcję Pincake, wręcz obsesyjnie myślałam o kwiatach i możliwościach ich spożycia. Szczerze mówiąc, miałam wielką ochotę na fiołki, o których się naczytałam na wielu blogach. Niestety - albo jeszcze za zimno, albo żyję w rejonie niefiołkowym. Nie ma. Nigdzie. A przynajmniej tam, gdzie szukałam. W weekend wybieram się na kolejne polowanie - może tym razem bardziej udane. Zobaczymy.

Póki co, zadowoliłam się bratkami spod okna. Nie ja je sadziłam - ktoś, kto mieszkał tu przede mną. I teraz jestem tej osobie bardzo wdzięczna, bo mogłam zaspokoić moje pierwsze kwiatożercze potrzeby.

Przygotowałam bratki w cukrze - najprościej, jak się dało. Bez babrania się w białku i tak dalej - i wyszły świetne. Chrupkie, delikatne, nieco łamliwe, ale kto by się tym przejmował. Smak...? Jeszcze się nie przyzwyczaiłam - z pewnością oryginalny, taki... Inny. Zapach? Niezwykle intensywny. Ciekawy.

Warto spróbować - jedzenie kwiatów to niesamowite doświadczenie. Nie da się przejść obok obojętnie.

Składniki:

bratki
cukier puder

Bratki dokładnie opłukać, wysuszyć.

Blachę wyłożyć papierem do pieczenia, obsypać warstwą cukru pudru.

Ułożyć bratki, każdy osobno, rozkładając płatki. Obsypać dokładnie cukrem pudrem.

Suszyć w piekarniku w 50 st. C. przez 1 godzinę.

Przechowywać w szczelnym pojemniku.

Smacznego!

I banerek:

Sernik kawowy

2010-04-21T10:03:00.003+02:00

Dziś sernik w pewien sposób urodzinowy. Bo właśnie mija rok, odkąd zaczęliśmy z Dużym prowadzić bloga.

Generalnie to był jego pomysł. Ja mu tylko przyklasnęłam. Mieć swoje miejsce w sieci - to jest coś.

Rok minął niepostrzeżenie - w tym czasie przeczytałam ponad 40 książek, o których napisałam kilka słów. Wrzucaliśmy z Dużym swoje opowiadania, które były czytane i komentowane. Dzieliliśmy się wiadomościami o sukcesach wydawniczych naszych znajomych. I będziemy to robić nadal - bo przyzwyczaiłam się do tego. Lubię nasz blog i cieszę się, że podjęliśmy decyzję o jego założeniu. Dzięki temu poznajemy ludzi (tu ukłon w stronę Martyla), i choć jesteśmy tak daleko od siebie, w jakiś sposób poznajemy się dzięki tym krótkim notkom.

Koniec, bo chyba robię się na starość sentymentalna.

Na jubileuszową notkę na blogu z naszą radosną twórczością zapraszam wieczorem.

A tutaj z tej okazji - sernik. Kawowy. Pyszny!

Nie jest słodki - jeśli ktoś woli słodsze, polecam zwiększyć ilość cukru w masie serowej i użyć mniej gorzkiej czekolady. Tym razem spróbowałam wersji ekstremalnej - i nam do gustu przypadła. Ale lojalnie uprzedzam - polewa jest po prostu gorzka. Jednak - moim zdaniem - wszystko świetnie się razem komponuje.

Zgodnie stwierdziliśmy, że sernik jest jak najbardziej urodzinowy.

Wyszedł dość niski - w tortownicy 22 cm będzie się zapewne prezentował lepiej (ale ja takiej jeszcze nie mam...).

Przepis jest bardzo luźną wariacją na temat sernika z Ko ko ko.

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 24 cm)

spód:

130 g ciastek digestive
55 g masła

masa serowa:

800 g serka kremowego
150 g jasnego brązowego cukru
200 ml kwaśnej śmietany (18%)
1 jajko
2 żółtka
4 łyżeczki kawy rozpuszczalnej + 60 ml gorącej wody
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
1 łyżka mielonej kawy

polewa:

200 ml śmietany kremówki (38%)
100 g ciemnej czekolady (81%)
1 łyżka kawy rozpuszczalnej + 2 łyżki gorącej wody
1 łyżeczka żelatyny + 1 łyżka zimnej wody

dodatkowo:

ziarna kawy z czekolady

Tortownicę wyłożyć folią aluminiową.

Masło rozpuścić i przestudzić.

Ciastka dokładnie pokruszyć, wymieszać z masłem.

Masą wyłożyć dno tortownicy i schować do lodówki na czas przygotowywania masy serowej.

Kawę rozpuszczalną zalać gorącą wodą, wymieszać i ostudzić.

Serek dokładnie zmiksować z cukrem na jednąlitą, puszystą masę. Dodać kremówkę, jajko i żółka, dokładnie miksując po dodaniu każdego składnika.

Następnie wlać rozpuszczoną kawę, ekstrakt waniliowy i kawę mieloną, połączyć.

Tak przygotowaną masę wylać na ciasteczkowy spód.

Do piekarnika na niższą półkę wstawić naczynie z wodą - dzięki temu sernik nie popęka.

Piec w 175 st. C. 45 minut.

Wystudzić w zamkniętym piekarniku.

Polewa:

Żelatynę namoczyć w 1 łyżce zimnej wody.

Czekoladę posiekać.

Śmietankę mocno podgrzać. Zdjąć z ognia, wrzucić posiekaną czekoladę.

Dokładnie wymieszać. Dodać kawę. Połaczyć. Lekko przestudzić.

Dodać żelatynę, wymieszać tak, żeby nie było grudek.

Chłodną polewę wylać na ostudzony sernik.

Wierzch udekorować ziarnami kawy z czekolady.

Schłodzić w lodówce 3-4 godziny, a najlepiej przez całą noc.

Smacznego!

Paczka

2010-04-20T09:29:00.000+02:00

Dostałam paczkę. Taką:

Przyjechała ze mną z Polski jeszcze zimą. Nie czekała długo na rozpakowanie - wiedziałam, co jest w środku, i aż mnie skręcało, żeby raz po raz przeglądać jej zawartość.

Paczkę dostałam od Mamy Dużego (bardzo, bardzo dziękuję), a zawierała całą masę przepisów. Powycinanych z gazet, w starych numerach Kuchni, pokserowanych od koleżanek i znajomych znajomych... Prawdziwa kopalnia wiedzy.

Mam odłożone na bok te najciekawsze przepisy, które mam zamiar wypróbować, kiedy tylko będę miała czas. A powinnam się spieszyć, bo za jakiś miesiąc dostanę kolejną...

Bułeczki z czosnkiem i pietruszką

2010-04-19T23:28:00.001+02:00

Hmm... I znowu zaraz północ, a ja się dopiero za pisanie zabieram. Zmęczona, oczy mi się zamykają... Ale to jest właśnie pora na bułeczki.

Co prawda zrobiłam je w sobotę, zjedzone zostały w mgnieniu oka, ledwo jedną do zdjęcia uchowałam - chwilę po pstrykaniu zniknęła w paszczy Dużego; ale wpis był przygotowywany właśnie na dziś.

Już dawno chciałam wypróbować przepis Dorotki, ale jakoś nie było okazji... Na sobotę zaplanowaliśmy otwarcie sezonu grillowego, i pomyślałam, że będą cudownie pasować do pieczonego mięsa. I miałam racje - z karkóweczką, soczystą, lekko pikantną - duet idealny. (Tu czuję się w obowiązku zaznaczyć, że karkówkę przygotował Duży i że była absolutnie boska, idealna i w ogóle wspaniała - rośnij, tylko tak, żeby Ci się i głowa, i stopy w łóżku mieściły.)

Przygotowanie jest bezproblemowe - nawet, jeśli się ciasto zostawia na noc w lodówce, żeby rano nie czekać, aż urośnie. Bułeczki są puchate, mocno czosnkowe - ale takie właśnie mają być. Zapach, który szybciutko rozchodzi się po całym domu jest bajeczny - o ile ktoś lubi specyfikę czosnkowych aromatów.

Nam smakowało bardzo - polecam.

Składniki:

(na 12 bułeczek)

400 g mąki pszennej

1 łyżka cukru

1/2 łyżeczki soli

4 g suchych drożdży

260 ml mleka

30 g masła

nadzienie:

60 g miękkiego masła

8 ząbków czosnku

2 łyżeczki suszonej pietruszki

dodatkowo:

1 roztrzepane jajko

Masło rozpuścić i przestudzić.

Przesianą mąkę wymieszać z cukrem, solą i drożdżami. Wlać mleko i zmiksować. Na końcu dodać masło i wyrobić nieklejące, zwarte ciasto.

Odstawić w ciepłe miejsce na 1,5 godziny do wyrośnięcia (można też zostawić na noc w lodówce, a rano wyjąć 1/2 godziny przed formowaniem i ogrzać do temperatury pokojowej).

Wyrośnięte ciasto podzielić na 12 części i ufromować podłużne lub okrągłe bułeczki.

Zostawić do napuszenia na 30 minut.

Czosnek obrać, pokroić. Dodać masło i pietruszkę, zmiksować blenderem na gładką masę.

Wyrośnięte bułeczki nacinać głęboko ostrym nożem, w szparkę wcisnąć nadzienie - najwygodniej za pomocą foliowego woreczka z uciętym rogiem.

Posmarować roztrzepanym jajkiem.

Piec w 180 st. C. 20 minut.

Podawać ciepłe.

Smacznego!

Do przygotowania bułeczek, poza grillem, zmotywował mnie Dzień Czosnku: