Pierwsze dynieczki

Zaniedbuję bloga. Wiem. I biję się w pierś. Nie za mocno jednak, bo cały czas wspominam ostatni weekend - niezwykle aktywny, bardzo udany.

Z racji tego, że mieszkamy in the middle of nowhere (po polsku nie brzmi to już tak ładnie), rzadko spotykamy się z ludźmi. Nie chodzimy do klubów, dyskotek i na imprezy. Raczej spędzamy wieczory przy filmie lub książce, z kubkiem gorącej herbaty w dłoni. Tym razem jednak... Odwiedziliśmy Asię i Łukasza, i wróciliśmy do domu o czwartej nad ranem! I było tak cudownie... Bardzo, bardzo Wam dziękuję (i Darii za towarzystwo w ciągu dnia również). Pełen wrażeń, wyjątkowo emocjonujący dzień.

Ponieważ zazwyczaj chodzę spać około dwudziestej trzeciej, wypełzłam z łóżka następnego dnia o dziewiątej z wielkim bólem. Kawa jednak postawiła mnie na nogi, i wybraliśmy się do Vejle. Po dynie. Ach...

Zdjęć jest kilka, bo nie mogłam się zdecydować. Wszystkie ładne. A dyńki piękne! Wybór co prawda nie był duży, ale jakoś się udało. Poniżej zdjęcie z Vejle z zeszłego roku - robione 11.10. Mam zamiar tam wrócić w okolicach tej daty, żeby powiększyć zestaw dyniek. I będzie można wykrawać straszne mordki na Halloween (w Danii to święto jest bardzo popularne). Oczywiście - nie wszystkie dla mnie. Trzy dostała Asia, dwie Daria - jestem ciekawa, co dziewczyny z nich wyczarują.

A teraz pytanie za sto punktów: Co to są za dynie? Ja wiem tylko, że są okrągłe, podłużne, zielone, pomarańczowe, różowe i czarne. I śliczne. Ale to przecież jakieś gatunki - a ja w tej materii niestety nie mogę się popisać... Czy znajdzie się ktoś, kto mnie oświeci? Będę zobowiązana.

Jutro mam zamiar przygotować zupę krem. A na sobotę do szkoły dyniowe bułeczki. A potem... Potem jeszcze nie wiem. Ale materiału na eksperymenty mam sporo.